Persian - Chapter 74 - Al-Muddaththir

ای مرد جامه بر خود پیچیده‌

برخیز و هشدار ده‌

و پروردگارت را تکبیر گوی‌

و دامنت را پاکیزه بدار

و از آلایش [شرک‌] بپرهیز

و بخششی مکن که پاداش [و پاسخ‌] بزرگتریابی‌

و در راه پروردگارت شکیبایی کن‌

و چون در صور دمیده شود

بدین‌سان چنین روز، روزی دشوار است‌

[و] بر کافران آسان نیست‌

مرا با کسی که تنها آفریده‌ام واگذار

و برای او مالی روزافزون قرار دادم‌

و پسرانی حاضر و ناظر

و به او [چه بسیار] میدان [و امکان‌] دادم‌

باز طمع دارد که افزونتر کنم‌

حاشا، که او به آیات ما ستیزه‌جوست‌

زودا که مشقتی سنگین بر او تحمیل کنم‌

چرا که او اندیشید و سگالید

پس مرگ بر او باد چگونه سگالید

باز مرگ بر او باد چگونه سگالید

سپس بازنگریست‌

و آنگاه روی درهم کشید و ترشرویی کرد

سپس روی برتافت و گردن کشید

و گفت این جز جادویی فرا گرفته [از دیگران‌] نیست‌

این جز گفتار آدمی نیست‌

زودا که به دوزخش در آوریم‌

و تو چه دانی که دوزخ چیست‌

نه باقی می‌گذارد، نه رها می‌کند

گرداننده رنگ پوستهاست [با سوختن‌]

بر آن نوزده [نگهبان‌] است‌

و ما نگهبانان آتش دوزخ را جز از فرشتگان نگماشته‌ایم، و شماره آنان را جز آزمونی برای کافران نگردانده‌ایم، تا سرانجام اهل کتاب یقینی افزونتر یابند، و اهل ایمان، بر ایمان خود بیفزایند، و اهل کتاب و مؤمنان [/مسلمانان‌] شک و شبهه نورزند، و تا سرانجام بیماردلان و کافران بگویند، خداوند از این توصیف چه می‌خواهد؟ بدین‌سان خداوند هر کس را بخواهد بیراه می‌گذارد، و هر کس را بخواهد به راه می‌آورد، و سپاهیان پروردگارت را کسی جز خود او نمی‌شناسد، و این جز پندآموزی برای بشر نیست‌

چنین نیست [که گویند]، سوگند به ماه‌

و شب چون بگذرد

[و] سوگند به صبح چون روشن شود

آن یکی از سترگهاست‌

هشداردهنده بشر است‌

برای هر کس از شما که خواهد [در راه حق و ایمان‌] پیشتر آید، یا بازپس ماند

هر کس در گرو کردار خویش است‌

مگر اصحاب یمین‌

که در بوستانهایی [هستند و] همپرسی می‌کنند

از گناهکاران‌

که چه چیزی شما را به راه دوزخ کشاند؟

گویند از نمازگزاران نبودیم‌

و بینوایان را هم اطعام نمی‌کردیم‌

و با ژاژخایان ژاژخایی می‌کردیم‌

و روز جزا را دروغ می‌انگاشتیم‌

تا آنکه مرگ به سراغمان آمد

حال شفاعت شفیعان سودشان ندهد

ایشان را چه می‌شود که از اندرز رویگردانند

گویی درازگوشانی رمانند

که از شیر می‌گریزند

بلکه هر یک از ایشان می‌خواهد که به او نامه‌هایی سرگشاده دهند

حاشا، حق این است که از آخرت نمی‌ترسند

حاشا، آن پندآموزی است‌

و هر کس خواهد از آن پندگیرد

و پند نگیرند مگر آنکه خدا خواهد، اوست که سزاوار پرهیز ورزیدن است، و سزاوار آمرزگاری‌