Persian - Chapter 100 - Al-Adiyat

سوگند به اسب‌های دونده که نفس زنان (به‌سوی میدان) پیش می‌رفتند

و سوگند به اسب‌هایی که (در اثر اصطکاک سم‌شان با سنگ‌ها) جرقۀ (آتش) ایجاد کردند

باز سوگند به اسب‌های که در صبحگاهان (بر دشمن) یورش برند

پس در آن هنگام گرد و غبار بر انگیرند

آنگاه به میان جمع (سپاه دشمن) در آیند، (و آن‌ها را محاصره کننده)

محققاً انسان در برابر (نعمت‌های) پروردگارش بسیار ناسپاس است

و بی‌گمان او بر این (ناسپاسی) گواه است

و همانا او علاقۀ فراوان و شدیدی به مال دارد

آیا او نمی‌داند که چون آنچه در گور‌هاست، (همه زنده و) برانگیخته شوند؟

وآنچه در سینه‌هاست (همه) آشکار گردد

یقیناً در آن روز پروردگارشان به (وضع و حال) آن‌ها کاملاً آگاه است