Persian - Chapter 74 - Al-Muddaththir

ای جامه بر سر کشیده

برخیز و بیم ده

و پروردگارت را بزرگ شمار

و لباس‌هایت را پاکیزه دار

و از پلیدی دوری کن

و برای (خوشنودی) پروردگارت شکیبا باش

پس هنگامی‌که در «صور» دمیده شود

آن روز، روز سخت (و دشواری) است

بر کافران آسان نیست

(ای پیامبر!) مرا با کسی‌که او را تنها آفریده‌ام واگذار

و (همان که) مال فراوانی برایش قرار دادم

و فرزندانی که همیشه (در خدمت او و) با او هستند

و همه وسایل (و امکانات) زندگی را در اختیارش قرار دادم

باز (هم) طمع دارد که (برآن) بیفزایم

هرگز، (چنین نخواهد شد) بی‌گمان او نسبت به آیات ما دشمنی (و عناد) دارد

و به زودی او را به مشقت و سختی می‌اندازم

زیرا که او (برای مبارزه با قرآن) اندیشید، و اندازه (و محاسبه) کرد

پس مرگ بر او باد! چگونه اندازه (و محاسبه) کرد؟

باز (هم)، مرگ بر او باد! چگونه اندازه (و محاسبه) کرد؟

سپس نگاهی افکند

آنگاه چهره درهم کشید و روی ترش کرد

سپس (به حق) پشت نمود و تکبر ورزید

آنگاه گفت: «این (قرآن) چیزی جز جادویی که (از دیگران) آموخته شده، نیست

و این (چیزی) جز گفتار بشر نیست»

به زودی او را به سقر (جهنم) درخواهم آورد

و تو چه دانی «سقر» چیست؟

(آتش سوزانی که) نه (چیزی را) باقی می‌گذارد و نه (چیزی را) رها می‌کند

پوست را (دگرگون کرده و) می‌سوزاند

برآن (آتش) نوزده (فرشته) گمارده شده است

و ما مأموران دوزخ را جز فرشتگان قرار ندادیم، و شمار آن‌ها را جز برای آزمایش کافران معین نکردیم، تا اهل کتاب یقین کنند، و کسانی‌که ایمان آورده‌اند بر ایمان خود بیفزایند، و اهل کتاب و مؤمنان، گرفتار شک و تردید نشوند، و تا کسانی‌که در دل‌هایشان مرض است و (نیز) کافران بگویند: «الله از این مثل (و توصیف) چه خواسته است؟» بدین گونه الله هرکس را بخواهد گمراه می‌سازد، و هرکس را بخواهد هدایت می‌کند، و (شمار) لشکریان پروردگارت را جز او (کسی) نمی‌داند، و این جز پند و اندرزی برای انسان‌ها نیست

آری، (هرگز این‌چنین نیست که آن‌ها تصور می‌کنند) سوگند به ماه

و به شب هنگامی‌که پشت کند

و به صبح هنگامی‌که روشن شود

که آن (آتش دوزخ) یکی از (چیزهای) بزرگ (و هولناک) است

(ترساننده و) هشداردهنده برای انسان‌هاست

برای کسی از شما که بخواهد (در راه راست) پیش افتد، یا (از آن) عقب بماند

هرکس در گرو اعمال خویش است

مگر «اصحاب یمین»

که در باغ‌های (بهشت) هستند، و می‌پرسند

از گناهکاران

چه چیز شما را به «سقر» (دوزخ) درآورد؟

گویند: «ما از نمازگزاران نبودیم

و بی‌نوا(یان) را طعام نمی‌دادیم

و پیوسته همراه یاوه‌گویان (و اهل باطل) هم‌صدا می‌شدیم

و همواره روز جزا را تکذیب می‌کردیم

تا زمانی که مرگ به سراغمان آمد

پس شفاعت شفاعت‌کنندگان به آن‌ها سودی نمی‌بخشد

پس آن‌ها را چه شده است که از پند (و تذکر) روی گردانند؟

گویی که آن‌ها (گور) خران رم کرده‌اند

که از شیر گریخته‌اند

بلکه هرکدام از آن‌ها (توقع دارد و) می‌خواهد که (به او) نامۀ گشاده (و جداگانه از سوی الله) داده شود

هرگز چنین نیست (که آنان می‌پندارند) بلکه آن‌ها از (عذاب) آخرت نمی‌ترسند

نه، حقاً که این (قرآن) پند (و یادآوری) است

پس هرکس که بخواهد آن را یاد کند (پند گیرد)

و یاد نمی‌کنند (و پند نمی‌گیرند) مگر این‌که الله بخواهد، او اهل تقوا و اهل آمرزش است