Persian - Chapter 44 - Ad-Dukhan

حم‌

سوگند به کتاب آشکار

که ما فرستادیمش همانا در شبی فرخنده که ما بودیم هر آینه بیم‌دهندگان‌

در آن جدا گردد هر کاری استوار

کاری از نزد ما همانا مائیم فرستندگان‌

رحمتی از پروردگار تو که او است شنوای دانا

پروردگار آسمانها و زمین و آنچه میان آنها است اگر هستید یقین‌دارندگان‌

نیست خدائی جز او زنده کند و بمیراند پروردگار شما و پروردگار پدران شما پیشینیان‌

بلکه ایشانند در شکّی بازی‌کنان‌

پس چشم به راه باش روزی را که بیارد آسمان دودی آشکار

فراگیرد مردم را این است عذابی دردناک‌

پروردگارا بگشای از ما عذاب را که مائیم ایمان‌آرندگان‌

کجا است ایشان را یادآوردن و بیامدشان فرستاده‌ای آشکار

پس روی برتافتند از او و گفتند آموخته‌ای است دیوانه‌

همانا گشاینده‌ایم عذاب را اندکی همانا شمائید بازگشت‌کنان‌

روزی که خشم آریم خشم بزرگ را همانا مائیم انتقام‌گیرندگان‌

و هر آینه آزمودیم پیش از ایشان قوم فرعون را و بیامدشان فرستاده‌ای گرامی‌

که بسپرید به من بندگان خدا را که منم برای شما فرستاده‌ای امین‌

و آنکه گردنکشی نکنید بر خدا که آرنده‌ام شما را به فرمانروائیی آشکار

و همانا پناه بردم به پروردگار من و پروردگار شما از آنکه مرا بیفکنید

و اگر نگرویدید به من پس از من دوری گزینید

پس خواند پروردگار خویش را که اینانند گروهی گنهکاران‌

پس ببر بندگانم را در شب که شمائید پیروی‌شدگان‌

و بگذار دریا را آرام که ایشانند سپاهی غرق‌شدگان‌

بسا بازگذاردند از باغها و چشمه‌سارهائی‌

و کشتزارها و جایگاهی گرامی‌

و نعمتی که بودند در آن برخورداران‌

بدینسان ارث دادیم آنها را به گروهی دگران‌

پس نگریست بر ایشان آسمان و زمین و نبودند مهلت‌دادگان‌

و همانا رهانیدیم بنی‌اسرائیل را از عذاب خوارکننده‌

از فرعون که او بود همانا گردن‌فرازی از فزونی‌جویان‌

و همانا برگزیدیمشان بر دانشی بر جهانیان‌

و دادیمشان از آیتها آنچه را در آن است آزمایشی آشکار

همانا اینان گویند

نیست آن جز مرگ نخستین ما و نیستیم ما گردآوردگان‌

پس بیارید پدران ما را اگر هستید راستگویان‌

آیا اینان بهترند یا قوم تُبّع و آنان که پیش از ایشان بودند نابودشان کردیم که بودند ایشان همانا گنهکاران‌

و نیافریدیم آسمانها و زمین و آنچه میان آنها است بازی‌کنان‌

نیافریدیمشان جز به حقّ و لیکن بیشتر ایشان نمی‌دانند

همانا روز جدا کردن وعده‌گاه ایشان است همگی‌

روزی که بی‌نیاز نگرداند دوستی از دوستی چیزی را و نه ایشان یاری شوند

مگر آنکو رحم کند خدا که او است همانا عزّتمند مهربان‌

همانا درخت زَقّوم‌

خوراک گنهکار است‌

چون آهن گداخته جوشد در شکمها

بسان جوشیدن آب جوشان‌

بگیریدش پس بکشیدش به میان دوزخ‌

پس بریزید بر سرش از شکنجه آب جوشان‌

بچش که توئی همانا آن مهتر گرامی‌

این است آنچه بودید در آن شکّ می‌کردید

همانا پرهیزکارانند در جایگهی آرام‌

در باغها و چشمه‌سارهائی‌

بدینگونه و همسر آوردیمشان به حور عین‌

خوانند در آن به هر میوه‌ای ایمن‌شدگان‌

نچشند در آن مرگ را جز مرگ نخستین و نگهداشت ایشان را از عذاب دوزخ‌

فضلی از پروردگار تو این است آن رستگاری بزرگ‌

جز این نیست که روانش ساختیم بر زبانت شاید یادآور شوند

پس منتظر باش که ایشانند هر آینه منتظران‌