Persian - Chapter 15 - Al-Hijr

الف، لام، راء. اين است آيات كتاب [آسمانى‌] و قرآن روشنگر

چه بسا كسانى كه كافر شدند آرزو كنند كه كاش مسلمان بودند

و هيچ شهرى را هلاك نكرديم مگر اينكه براى آن اجلى معيّن بود

هيچ امتى از اجل خويش نه پيش مى‌افتد و نه پس مى‌ماند

و گفتند: «اى كسى كه قرآن بر او نازل شده است، به يقين تو ديوانه‌اى

اگر راست مى‌گويى چرا فرشته‌ها را پيش ما نمى‌آورى؟»

فرشتگان را جز به حق فرو نمى‌فرستيم، و در آن هنگام، ديگر مهلت نيابند

بى‌ترديد، ما اين قرآن را به تدريج نازل كرده‌ايم، و قطعاً نگهبان آن خواهيم بود

و به يقين، پيش از تو [نيز] در گروههاى پيشينيان [پيامبرانى‌] فرستاديم

و هيچ پيامبرى برايشان نيامد جز آنكه او را به مسخره مى‌گرفتند

بدين گونه آن [استهزا] را در دل بزهكاران راه مى‌دهيم،

[كه‌] به او ايمان نمى‌آورند، و راه [و رسم‌] پيشينيان پيوسته چنين بوده است

و اگر درى از آسمان بر آنان مى‌گشوديم كه همواره از آن بالا مى‌رفتند،

قطعاً مى‌گفتند: «در حقيقت، ما چشم‌بندى شده‌ايم، بلكه ما مردمى هستيم كه افسون شده‌ايم.»

و به يقين، ما در آسمان بُرجهايى قرار داديم و آن را براى تماشاگران آراستيم

و آن را از هر شيطان رانده‌شده‌اى حفظ كرديم

مگر آن كس كه دزديده گوش فرا دهد كه شهابى روشن او را دنبال مى‌كند

و زمين را گسترانيديم و در آن كوههاى استوار افكنديم و از هر چيز سنجيده‌اى در آن رويانيديم

و براى شما و هر كس كه شما روزى‌دهنده او نيستيد، در آن وسايل زندگى قرار داديم

و هيچ چيز نيست مگر آنكه گنجينه‌هاى آن نزد ماست، و ما آن را جز به اندازه‌اى معين فرو نمى‌فرستيم

و بادها را بارداركننده فرستاديم و از آسمان، آبى نازل كرديم، پس شما را بدان سيراب نموديم، و شما خزانه‌دار آن نيستيد

و بى‌ترديد، اين ماييم كه زنده مى‌كنيم و مى‌ميرانيم، و ما وارث [همه‌] هستيم

و به يقين، پيشينيان شما را شناخته‌ايم و آيندگان [شما را نيز] شناخته‌ايم

و مسلماً پروردگار توست كه آنان را محشور خواهد كرد، چرا كه او حكيم داناست

و در حقيقت، انسان را از گِلى خشك، از گِلى سياه و بدبو، آفريديم

و پيش از آن، جن را از آتشى سوزان و بى‌دود خلق كرديم

و [ياد كن‌] هنگامى را كه پروردگار تو به فرشتگان گفت: «من بشرى را از گِلى خشك، از گِلى سياه و بدبو، خواهم آفريد

پس وقتى آن را درست كردم و از روح خود در آن دميدم، پيش او به سجده درافتيد

پس فرشتگان همگى يكسره سجده كردند،

جز ابليس كه خوددارى كرد از اينكه با سجده‌كنندگان باشد

فرمود: «اى ابليس، تو را چه شده است كه با سجده‌كنندگان نيستى؟»

گفت: «من آن نيستم كه براى بشرى كه او را از گِلى خشك، از گِلى سياه و بدبو، آفريده‌اى، سجده كنم.»

فرمود: «از اين [مقام‌] بيرون شو كه تو رانده‌شده‌اى

و تا روز جزا بر تو لعنت باشد

گفت: «پروردگارا، پس مرا تا روزى كه برانگيخته خواهند شد مهلت ده.»

فرمود: «تو از مهلت‌يافتگانى،

تا روز [و] وقت معلوم

گفت: «پروردگارا، به سبب آنكه مرا گمراه ساختى، من [هم گناهانشان را] در زمين برايشان مى‌آرايم و همه را گمراه خواهم ساخت،

مگر بندگان خالص تو از ميان آنان را.»

فرمود: «اين راهى است راست [كه‌] به سوى من [منتهى مى‌شود]

در حقيقت، تو را بر بندگان من تسلّطى نيست، مگر كسانى از گمراهان كه تو را پيروى كنند،

و قطعاً وعده‌گاه همه آنان دوزخ است،

[دوزخى‌] كه براى آن هفت در است، و از هر درى بخشى معين از آنان [وارد مى‌شوند]

بى‌گمان، پرهيزگاران در باغها و چشمه‌سارانند

[به آنان گويند:] «با سلامت و ايمنى در آنجا داخل شويد.»

و آنچه كينه [و شائبه‌هاى نفسانى‌] در سينه‌هاى آنان است بركنيم؛ برادرانه بر تختهايى روبروى يكديگر نشسته‌اند

نه رنجى در آنجا به آنان مى‌رسد و نه از آنجا بيرون رانده مى‌شوند

به بندگان من خبر ده كه منم آمرزنده مهربان

و اينكه عذاب من، عذابى است دردناك

و از مهمانان ابراهيم به آنان خبر ده،

هنگامى كه بر او وارد شدند و سلام گفتند. [ابراهيم‌] گفت: «ما از شما بيمناكيم.»

گفتند: «مترس، كه ما تو را به پسرى دانا مژده مى‌دهيم.»

گفت: «آيا با اينكه مرا پيرى فرا رسيده است بشارتم مى‌دهيد؟ به چه بشارت مى‌دهيد؟»

گفتند: «ما تو را به حق بشارت داديم. پس، از نوميدان مباش.»

گفت: «چه كسى -جز گمراهان- از رحمت پروردگارش نوميد مى‌شود؟»

[سپس‌] گفت: «اى فرشتگان، [ديگر] كارتان چيست؟»

گفتند: «ما به سوى گروه مجرمان فرستاده شده‌ايم،

مگر خانواده لوط، كه ما قطعاً همه آنان را نجات مى‌دهيم،

جز آنش را كه مقدر كرديم او از بازماندگان [در عذاب‌] باشد

پس چون فرشتگان نزد خاندان لوط آمدند،

[لوط] گفت: «شما مردمى ناشناس هستيد.»

گفتند: «[نه،] بلكه براى تو چيزى آورده‌ايم كه در آن ترديد مى‌كردند،

و حق را براى تو آورده‌ايم و قطعاً ما راستگويانيم،

پس، پاسى از شب [گذشته‌] خانواده‌ات را حركت ده و [خودت‌] به دنبال آنان برو، و هيچ يك از شما نبايد به عقب بنگرد، و هر جا به شما دستور داده مى‌شود برويد

و او را از اين امر آگاه كرديم كه ريشه آن گروه صبحگاهان بريده خواهد شد

و مردم شهر، شادى‌كنان روى آوردند

[لوط] گفت: «اينان مهمانان منند، مرا رسوا مكنيد،

و از خدا پروا كنيد و مرا خوار نسازيد.»

گفتند: «آيا تو را [از مهمان كردن‌] مردم بيگانه منع نكرديم؟»

گفت: «اگر مى‌خواهيد [كارى مشروع‌] انجام دهيد، اينان دختران منند [با آنان ازدواج كنيد].»

به جان تو سوگند، كه آنان در مستى خود سرگردان بودند

پس به هنگام طلوع آفتاب، فرياد [مرگبار] آنان را فرو گرفت

و آن [شهر] را زير و زبر كرديم و بر آنان سنگهايى از سنگ گِل بارانديم

به يقين، در اين [كيفر] براى هوشياران عبرتهاست

و [آثار] آن [شهر هنوز] بر سر راهى [داير] برجاست

بى‌گمان، در اين براى مؤمنان عبرتى است

و راستى اهل «ايكه» ستمگر بودند

پس، از آنان انتقام گرفتيم، و آن دو [شهر، اكنون‌] بر سر راهى آشكاراست

و اهل «حِجر» [نيز] پيامبران [ما] را تكذيب كردند

و آيات خود را به آنان داديم، و[لى‌] از آنها اعراض كردند

و [براى خود] از كوهها خانه‌هايى مى‌تراشيدند كه در امان بمانند

پس صبحدم، فرياد [مرگبار]، آنان را فرو گرفت

و آنچه به دست مى‌آوردند، به كارشان نخورد

و ما آسمانها و زمين و آنچه را كه ميان آن دو است جز به حق نيافريده‌ايم، و يقيناً قيامت فرا خواهد رسيد. پس به خوبى صرف نظر كن،

زيرا پروردگار تو همان آفريننده داناست

و به راستى، به تو سبع المثانى [=سوره فاتحه‌] و قرآن بزرگ را عطا كرديم

و به آنچه ما دسته‌هايى از آنان [=كافران‌] را بدان برخوردار ساخته‌ايم چشم مدوز، و بر ايشان اندوه مخور، و بال خويش براى مؤمنان فرو گستر

و بگو: «من همان هشداردهنده آشكارم.»

همان گونه كه [عذاب را] بر تقسيم‌كنندگان نازل كرديم

همانان كه قرآن را جزء جزء كردند [به برخى از آن عمل كردند و بعضى را رها نمودند]

پس سوگند به پروردگارت كه از همه آنان خواهيم پرسيد،

از آنچه انجام مى‌دادند

پس آنچه را بدان مأمورى آشكار كن و از مشركان روى برتاب،

كه ما [شر] ريشخندگران را از تو برطرف خواهيم كرد

همانان كه با خدا معبودى ديگر قرار مى‌دهند. پس به زودى [حقيقت را] خواهند دانست

و قطعاً مى‌دانيم كه سينه تو از آنچه مى‌گويند تنگ مى‌شود

پس با ستايش پروردگارت تسبيح گوى و از سجده‌كنندگان باش

و پروردگارت را پرستش كن تا اينكه مرگ تو فرا رسد