Persian - Chapter 70 - Al-Maarij

پرسنده‌اى از عذاب واقع‌شونده‌اى پرسيد،

كه اختصاص به كافران دارد [و] آن را بازدارنده‌اى نيست

[و] از جانب خداوند صاحب درجات [و مراتب‌] است

فرشتگان و روح، در روزى كه مقدارش پنجاه هزار سال است به سوى «او» بالا مى‌روند

پس صبر كن، صبرى نيكو

زيرا آنان [عذاب‌] را دور مى‌بينند،

و [ما] نزديكش مى‌بينيم

روزى كه آسمانها چون فلز گداخته شود،

و كوهها چون پشم زده گردد،

و هيچ دوست صميمى از دوست صميمى [حال‌] نپرسد،

آنان را به ايشان نشان مى‌دهند. گناهكار آرزو مى‌كند كه كاش براى رهايى از عذاب آن روز، مى توانست پسران خود را عوض دهد،

و [نيز] همسرش و برادرش را،

و قبيله‌اش را كه به او پناه مى‌دهد،

و هر كه را كه در روى زمين است همه را [عوض مى‌داد] و آنگاه خود را رها مى‌كرد

نه چنين است. [آتش‌] زبانه مى‌كشد،

پوست سر و اندام را بركننده است

هر كه را پشت كرده و روى برتافته،

و گرد آورده و انباشته [و حسابش را نگاه داشته‌] فرا مى‌خواند

به راستى كه انسان سخت آزمند [و بى‌تاب‌] خلق شده است

چون صدمه‌اى به او رسد عجز و لابه كند

و چون خيرى به او رسد بخل ورزد

غير از نمازگزاران

همان كسانى كه بر نمازشان پايدارى مى‌كنند

و همانان كه در اموالشان حقى معلوم است،

براى سائل و محروم

و كسانى كه روز جزا را باور دارند

و آنان كه از عذاب پروردگارشان بيمناكند

چرا كه از عذاب پروردگارشان ايمن نمى‌توانند بود

مگر بر همسران خود يا كنيزانشان كه [در اين صورت‌] مورد نكوهش نيستند

و هر كس پا از اين [حد] فراتر نهد، آنان همان از حد درگذرندگانند

و كسانى كه امانتها و پيمان خود را مراعات مى‌كنند

و آنان كه بر شهادتهاى خود ايستاده‌اند

و كسانى كه بر نمازشان مداومت مى‌ورزند

آنها هستند كه در باغهايى [از بهشت‌]، گرامى خواهند بود

چه شده است كه آنان كه كفر ورزيده‌اند، به سوى تو شتابان،

گروه گروه، از راست و از چپ [هجوم مى‌آورند]؟

آيا هر يك از آنان طمع مى‌بندد كه در بهشت پر نعمت درآورده شود؟

نه چنين است. ما آنان را از آنچه [خود] مى‌دانند آفريديم

[هرگز،] به پروردگار خاوران و باختران سوگند ياد مى‌كنم كه ما تواناييم،

كه به جاى آنان بهتر از ايشان را بياوريم؛ و بر ما پيشى نتوانند جست

پس بگذارشان ياوه گويند و بازى كنند تا روزى را كه وعده داده شده‌اند ملاقات نمايند

روزى كه از گورها[ى خود] شتابان برآيند، گويى كه آنان به سوى پرچمهاى افراشته مى دوند

ديدگانشان فرو افتاده، [غبار] مذلّت آنان را فرو گرفته است. اين است همان روزى كه به ايشان وعده داده مى‌شد