Persian - Chapter 71 - Nuh

ما نوح را به سوى قومش فرستاديم كه: «قومت را، پيش از آنكه عذابى دردناك به آنان رسد، هشدار ده.»

[نوح‌] گفت: «اى قوم من، من شما را هشدار دهنده‌اى آشكارم،

كه خدا را بپرستيد و از او پروا داريد و مرا فرمان بريد

[تا] برخى از گناهانتان را بر شما ببخشايد و [اجل‌] شما را تا وقتى معين به تأخير اندازد. اگر بدانيد، چون وقت مقرر خدا برسد، تأخير بر نخواهد داشت

[نوح‌] گفت: «پروردگارا، من قوم خود را شب و روز دعوت كردم،

و دعوت من جز بر گريزشان نيفزود

و من هر بار كه آنان را دعوت كردم تا ايشان را بيامرزى، انگشتانشان را در گوشهايشان كردند و رداى خويشتن بر سر كشيدند و اصرار ورزيدند و هر چه بيشتر بر كبر خود افزودند

سپس من آشكارا آنان را دعوت كردم

باز من به آنان اعلام نمودم و در خلوت [و] پوشيده نيز به ايشان گفتم

و گفتم: از پروردگارتان آمرزش بخواهيد كه او همواره آمرزنده است

[تا] بر شما از آسمان باران پى در پى فرستد

و شما را به اموال و پسران، يارى كند، و برايتان باغها قرار دهد و نهرها براى شما پديد آورد

شما را چه شده است كه از شكوه خدا بيم نداريد؟

مگر ملاحظه نكرده‌ايد كه چگونه خدا هفت آسمان را تُوبرتُو آفريده است؟

و ماه را در ميان آنها روشنايى‌بخش گردانيد و خورشيد را [چون‌] چراغى قرار داد

و خدا[ست كه‌] شما را [مانند] گياهى از زمين رويانيد؛

سپس شما را در آن بازمى‌گرداند و بيرون مى‌آورد بيرون‌آوردنى [عجيب‌]

و خدا زمين را براى شما فرشى [گسترده‌] ساخت،

تا در راههاى فراخ آن برويد.»

نوح گفت: «پروردگارا، آنان نافرمانى من كردند و كسى را پيروى نمودند كه مال و فرزندش جز بر زيان وى نيفزود

و دست به نيرنگى بس بزرگ زدند

و گفتند: زنهار، خدايان خود را رها مكنيد، و نه «وَدّ» را واگذاريد و نه «سُواع» و نه «يَغُوث» و نه «يَعُوق» و نه «نَسْر» را

و بسيارى را گمراه كرده‌اند. [بار خدايا،] جز بر گمراهى ستمكاران ميفزاى.»

[تا] به سبب گناهانشان غرقه گشتند و [پس از مرگ‌] در آتشى درآورده شدند و براى خود، در برابر خدا يارانى نيافتند

و نوح گفت: «پروردگارا، هيچ كس از كافران را بر روى زمين مگذار،

چرا كه اگر تو آنان را باقى گذارى، بندگانت را گمراه مى‌كنند و جز پليدكار ناسپاس نزايند

پروردگارا، بر من و پدر و مادرم و هر مؤمنى كه در سرايم درآيد، و بر مردان و زنان با ايمان ببخشاى، و جز بر هلاكت ستمگران ميفزاى.»