Verse 1 — Surah Al-Adiyat 100:1
سوگند به اسبهای دونده که نفس زنان (به سوی میدان) پیش می رفتند
Verse 2 — Surah Al-Adiyat 100:2
و سوگند به اسبهایی که (در اثر اصطکاک سمشان باسنگها) جرقۀ (آتش) ایجاد کردند
Verse 3 — Surah Al-Adiyat 100:3
باز سوگند به اسبهای که در صبحگاهان (بر دشمن) یورش برنده
Verse 4 — Surah Al-Adiyat 100:4
پس در آن هنگام گرد وغبار بر انگیرند
Verse 5 — Surah Al-Adiyat 100:5
آنگاه به میان جمع (سپاه دشمن) در آیند, (وآنها را محاصره کننده)
Verse 6 — Surah Al-Adiyat 100:6
محققاً انسان در برابر (نعمتهای) پروردگارش بسیار نا سپاس است
Verse 7 — Surah Al-Adiyat 100:7
وبی گمان او براین (نا سپاسی) گواه است
Verse 8 — Surah Al-Adiyat 100:8
وهمانا او علاقه فراوان و شدیدی به مال دارد
Verse 9 — Surah Al-Adiyat 100:9
آیا او نمی داند که چون آنچه در گورهاست, (همه زنده و) برانگیخته شوند؟
Verse 10 — Surah Al-Adiyat 100:10
وآنچه در سینه هاهست (همه) آشکار گردد
Verse 11 — Surah Al-Adiyat 100:11
یقیناً در آن روز پروردگارشان به (وضع وحال) آنها گاملاٌ آگاه است