Persian - Chapter 15 - Al-Hijr

الر (الف . لام . را) این آیات کتاب و قرآن روشنگر است

چه بسا کسانی که کافر شدند دوست دارند (و آرزو می کنند) که ای کاش مسلمان بودند

بگذار آنها بخورند ، و بهره گیرند ، و آرزوها (ی دراز) سرگرم (وغافل) شان سازد ، پس بزودی خواهند دانست

و ما (اهل) هیچ دیار (و شهر) ی را هلاک نکردیم؛ مگر اینکه (مهلت و) اجلی معین (و معلوم) داشت

هیچ امتی براجل خود پیش نمی گیرد ، و از آن عقب نخواهد افتاد

و (کافران) گفتند:« ای کسی که قرآن بر تو نازل شده است ، بی تردید تو دیوانه ای

اگر از راستگویانی چرا فرشتگان را برای ما نمی آوری ؟»

ما فرشتگان را جز به حق نازل نمی کنیم ، و (هر گاه نازل شوند) آنگاه به آنها مهلت داده نمی شود ، (و کارشان یکسره می شود)

همانا ما قرآن را نازل کردیم و قطعاً ما نگهبان آن هستیم

و یقیناً ما پیش از تو (پیامبرانی) در (میان) گروها (و امتها) ی نخستین فرستاده ایم

هیچ پیامبری به (سوی) آنها نمی آمد مگر آن که مسخره اش می کردند

این چنین آن (تکذیب و استهزاء) را در دلهای مجرمان راه می دهیم

و اگر دری از آسمان به روی آنها بگشاییم که پیوسته در آن بالا روند ،

باز هم می گویند: « یقیناً ما را چشم بندی کرده اند ، بلکه ما گروهی سحر شده ایم ! »

و به راستی ما در آسمان برجهایی قرار دادیم ، و آنها را برای بینندگان آراستیم

وآن را از هر شیطان رانده شده ای حفظ کردیم

مگر آن کسی که دزدانه گوش فرا دهد ، پس (در آن صورت) شهابی آشکار دنبالش کند

و زمین را گستردیم ، و در آن کوههای استواری افکندیم ، و از هر چیز سنجیده (و مناسب) در آن رویاندیم

و برای شما (انواع) وسایل زندگی ، و (همچنین برای) کسانی که روزی دهنده ی آنها نیستید ، در آن قرار دادیم

و هیچ چیز نیست مگر آنکه گنجینه هایش نزد ماست ، و ما جز به اندازه ای معین آن را نازل نمی کنیم

و ما بادها را بارور کننده ی (ابر ها و گیاهان) فرستادیم ، پس از آسمانها آبی نازل کردیم و با آن (آب) شما را سیراب ساختیم ، در حالی که شما خازن (و نگهدارنده ی) آن نیستید

و یقیناً ماییم که زنده می کنیم و می میرانیم ، و ما وارث (همه ی جهانیان) هستیم

و به یقین (حال) گذشتگان شما را دانسته ایم ، و به یقین (حال) آیندگان را (هم به خوبی) دانسته ایم

و (ای پیامبر!) بی گمان پروردگار تو ،(همه ی) آنها را (در قیامت) محشور می کند ، همانا او حکیم داناست

و به راستی ما انسان را از گِل خشکیده ای ، که از گِل بویناک تیره ای (گرفته شده) بود آفریدیم

و جن را پیش از آن از آتش سوزان آفریدیم

و (به یاد آور) هنگامی را که پروردگارت به فرشتگان فرمود: « همانا من آفریننده ی بشری از گِل خشکیده ای که از گِل بویناک تیره ای (گرفته شده) ، هستم

پس چون (او را آفریدم و) به او سامان دادم ، و از روح خود در آن دمیدم ، (همگی) برای او سجده کنید »

پس همه ی فرشتگان با همدیگر سجده کردند

جز ابلیس ، که سر پیچی کرد از آنکه با سجده کنندگان باشد

(خداوند) فرمود : « ای ابلیس! تو را چه شده که با سجده کنندگان (همراه) نیستی؟!»

گفت :«من هرگز برای بشری که او را از گِل خشکیده ای که از گل بویناک تیره ای (گرفته شده) آفریده ای ، سجده نخواهم کرد »

(خداوند) فرمود:« از آن (بهشت) بیرون شو ، بی گمان تو رانده شده ای ،

و همانا تا روز قیامت بر تو لعنت خواهد بود »

(ابلیس) گفت :«پروردگارا ! مرا تا روزی که (مردم) برانگیخته می شوند مهلت ده »

(خداوند) فرمود:« یقیناً تو از مهلت یافتگانی ،

تا (آن) روز وقت مقرر (ومعین شده) »

گفت :« پروردگارا ! به سبب اینکه مرا گمراه ساختی ، قطعاً من (گناه و بدیها) در زمین در نظرشان زینت می دهم ، و همگی آنها را گمراه خواهم کرد ،

مگر بندگان مخلص تو را از (میان) آنها »

(خداوند) فرمود: « این (اخلاص) راه مستقیم است که به من می رسد

یقیناً تو را بر بندگانم تسلطی نیست ، مگر (بر آن) گمراهانی که از تو پیروی می کنند

و بی گمان جهنم میعاد گاه برای همه ی آنهاست

برای آن هفت در هست ،برای هر دری گروهی از آنها تقسیم (ومعین) شده اند»

یقیناً پرهیز گاران درباغها (ی بهشت) و در(کنار) چشمه ها هستند

(به آنها گفته می شود:) به سلامت و ایمنی به آن (باغها) وارد شوید

آنچه در دلهایشان از کینه (و حسد) بود ، بیرون کشیدیم ، برادرانه بر تختها روبرروی یکدیگر قرار دارند

در آنجا هیچ خستگی و رنجی به آنها نمی رسد ، و هیچ گاه از آنجا بیرونشان نرانند

(ای پیامبر!) بندگانم را خبر ده که یقیناً من آمرزنده ی مهربانم

و آنکه عذاب من همان عذاب درد ناک است

و آنها را از مهمانان ابراهیم خبر ده

چون بر او وارد شدند ، و سلام گفتند. (ابراهیم) گفت: « همانا ما از شما می ترسیم »

گفتند:« نترس ، بی گمان ما تو را به پسری دانا بشارت می دهیم »

(ابراهیم) گفت: « آیا به من (این) بشارت می دهید با اینکه پیری به من رسیده است ؟ پس به چه چیز بشارت می دهید ؟! »

گفتند :« تو را به حق بشارت دادیم ، پس از نا امیدان نباش »

(ابراهیم) گفت: «و چه کسی جز گمراهان از رحمت پروردگارش نا امید می شود؟! »

(آنگاه) گفت :«پس ای فرستادگان (خدا) مقصود شما چیست ؟ »

گفتند:« همانا ما به سوی قوم گنهکار فرستاده شده ایم (تا آنها را هلاک کنیم)

جز خاندان لوط که ما حتماً همه ی آنها را نجات خواهیم داد

مگر همسر او که مقدر داشتیم او قطعاً از بازماندگان (و هلاکت شوند گان) باشد »

پس هنگامی که که فرستادگان (خدا) نزد خاندان لوط آمدند

(لوط) گفت:«همانا شما گروهی نا شناس هستید ! »

(فرشتگان) گفتند :« بلکه ، ما (همان) چیزی را برای تو آورده ایم که آنها در آن تردید داشتند

و ما حق را برای تو آورده ایم ، و ما قطعاً راستگویانیم

پس پاسی از شب گذشته خانواده ات با خود بردار، (و از این جا) ببر ، و (خودت) به دنبال آنها برو ، و کسی از شما پشت سرش ننگرد ، و به آن جایی که فرمان یافته اید بروید

و ما این امر را به او(= لوط) وحی کردیم که همانا صبحگاهان همه ی آنها ریشه کن خواهند شد

و اهل شهر شادی کنان (به طرف خانه ی لوط) آمدند

(لوط) گفت:« به راستی اینها میهمانان من هستند ، پس مرا رسوا (و شرمنده) نکنید ،

و از خدا بترسید و مرا خوار نسازید »

(آنها ) گفتند:«مگر ما تو را از (مهمانی وحمایت) مردمان نهی نکرده بودیم ؟!»

(لوط) گفت:«اینها دختران(قوم) من هستند ، (با آنها ازدواج کنید) اگر انجام دهنده ی کاری (مشروع) هستید»

سوگند به جان تو (ای پیامبر) که آنها در مستی خود سر گردانند

پس هنگام طلوع آفتاب صیحه (= بانگ مرگبار) آنها را فرو گرفت

آنگاه بالای آن (آبادیها) را پایین قرار دادیم . (و زیررو کردیم) و بر(سر) آنان سنگهای از سنگ گل بارانیدیم

بی گمان در این (سر گذشت) نشانه های برای هوشیاران است

و همانا آن (شهرهای ویرانه) بر سر راه (کاروانیان) پا برجاست

بی گمان در این نشانه ای برای مؤمنان است

و بی شک اصحاب أیکه (= قوم شعیب) ستمکار بودند

پس (ما) از آنها انتقام گرفتیم ، و (شهرهای ویرانه شده) این دو (قوم) بر سر راه آشکار است

و به راستی اصحاب حجر (= قوم ثمود) پیامبران را تکذیب کردند

و (ما) آیات خود را به آنها دادیم ، پس آنها از آنان روی گردان بودند

آنها با خاطری مطمئن و آسوده از کوهها خانه هایی (برای خود) می تراشیدند

پس صبحگاهان صیحه(= بانگ مرگبار) آنها را فرو گرفت

و آنچه را به دست آورده بودند (عذاب الهی را) از آنها دفع نکرد

و (ما) آسمانها و زمین و آنچه را که میان آن دو است ، جز به حق نیافریدیم ، و قیامت قطعاً خواهد آمد ، پس (ای پیامبر) بطرز شایسته ای گذشت کن (و از آنها صرف نظر فرما)

بی گمان پروردگار تو ، همان آفریننده ی داناست

و به راستی (ما) به تو سبع المثانی (= سوره ی فاتحه) و قرآن عظیم دادیم

(پس) هرگز چشم خود را به (سوی) آنچه (از نعمتها ومتاع دنیوی) که گروههایی از آنان را از آن بهرمند ساخته ایم ، ندوز، وبر آنها غمگین نباش ، و بال (شفقت) خود را برای مؤمنان فرود آر (و نسبت به آنها فروتن باش)

و بگو: «همانا من هشدار دهند ه ی آشکارم »

(و آنها را از عذابی بترسان) همانگونه که برتقسیم کنندگان (آیات الهی) نازل کردیم

(همان) کسانی که قرآن را تقسیم (و بخش،بخش) کردند

پس سوگند به پروردگارت ، قطعاً (در قیامت) از همه آنها سؤال خواهیم کرد

از آنچه می کردند

پس (ای پیامبر!) به آنچه مأمور شده ای آشکارا ابلاغ کن ، و از مشرکان روی بگردان

بی گمان ما (شر) مسخره کنندگان را از تو دفع خواهیم کرد

کسانی که معبود دیگری با خدا قرار می دهند ، پس بزودی خواهند دانست

و به راستی ما می دانیم که سینه تو (ای پیامبر) از آنچه آنها می گویند تنگ می شود (و تو را آزرده و نا راحت می کند)

پس به ستایش پروردگارت تسبیح گوی و از سجده کنندگان باش

و پروردگارت را عبادت کن تا هنگامی که یقین (= مرگ) به سراغت آید