Persian - Chapter 44 - Ad-Dukhan

حم (حا. میم)

سوگند به کتاب روشنگر

بی گمان ما آن را در شب مبارک (وفرخندۀ قدر) نازل کردیم, بی شک ما (همواره) هشدار دهنده بوده ایم

در آن شب هر امر با حکمت (و استواری) فیصله (وتدبیر) می شود

فرمانی از جانب ما (بود), بی گمان ما فرستنده (آن) بوده ایم

رحمتی است از سوی پروردگارت, بی گمان او ست که شنوای داناست

پروردگار آسمانها وزمین وآنچه در میان آن دوست, اگر شما یقین دارید

هیچ معبودی (به حق) جز او نیست, زنده می کند ومی میراند, پروردگار شما و پروردگار پدران نخستین شماست

بلکه, آنها در شک اند (و) بازی می کنند

پس (ای پیامبر) منتظر روزی باش که آسمان دودی آشکار (پدید) آورد

(آنگاه کافران می گویند:) «پروردگارا! (این) عذاب را از ما برطرف کن, بی گمان ما ایمان می آوریم»

چگونه (واز کجا) پند می پذیرند در حالی که پیامبر روشنگر برای شان آمد

سپس از او روی گرداندند, وگفتند: «(او) آموزش یافته ای دیوانه است»

بی گمان ما اندکی عذاب را برطرف می کنیم, (ولی) شما (به کفر واعمال زشت خود) باز می گردید

روزی که به گرفتنی سخت (آنها را) فروگیریم, بی گمان ما انتقام گیرنده ایم

وبه راستی ما پیش از آنها قوم فرعون را آزمودیم, وپیامبری بزرگوار به سوی شان آمد

(وبه آنها گفت:) که «بندگان خدا (= بنی اسرائیل) را به من واگذارید, بی گمان من برای شما فرستادۀ امینی هستم

و(نیز) بر خدا برتری مجویید, بی تردید من برای شما دلیل روشنی آورده ام

وهمانا من به پروردگار خود وپروردگار شما پناه می برم, از اینکه مرا سنگسار کنید

واگر به من ایمان نمی آورید, پس از من کناره بگیرید

آنگاه به درگاه پروردگارش دعا کرد که: اینها گروهی مجرمند

پس (به او حکم داده شد:) بندگان مرا شبانه ببر, یقیناً شما تعقیب می شوید

ودر یا را آرام واگذار, بی گمان آنها لشکری غرق شده خواهند بود

چه بسیار باغها وچشمه ها را (بعد از غرق شدنشان) رها کردند

و (نیز) زراعتها وقصرهای نیکو (وزیبا)

و نعمتی که در آن (شادمان) بودند

اینچنین بود, وما (همۀ) آنها را به مرد می دیگر واگذاشتیم

پس آسمان وزمین بر آنها نگریست, و(به آنها) مهلت داده نشد

ومسلماً بنی اسرائیل را از عذاب ذلت بار نجات دادیم

از فرعون, که او سرکشی از اسرافکاران بود

وبه راستی ما آنها را با علم (وآگاهی) بر جهانیان (زمانشان) برگزیدیم

و از نشانه ها آنچه به آنها دادیم که آزمایش آشکاری در آن بود

بی گمان اینها (= مشرکان) می گویند

«سرانجام جز همین مرگ نخستین ما نیست, و ما هرگز بر انگیخته نخواهیم شد

پس اگر راست می گویید: نیاکان ما را (زنده کنید و) بیاورید»

آیا آنها بهترند یا قوم "تبّع" وکسانی که پیش از آنها بودند؟ ما آنها را هلاک نمودیم, بی گمان آنها مجرم بودند

و(ما) آسمانها وزمین وآنچه را که در میان دو است, به بازیچه نیافریده ایم

و (ما) آن دو را جز به حق نیافریدیم, ولیکن بیشتر آنها نمی دانند

بی گمان (روز جدایی (= روز قیامت) وعده گاه همۀ آنهاست

روزی که هیچ دوستی برای دوست خود سودمند نباشد, وآنها (از سوی کسی) یاری نمی شوند

مگر کسی که خدا اورا مورد رحمت قرار داده, یقیناً او پیروزمند مهربان است

بی گمان درخت زقوم

غذای گناهکاران است

همانند مس گداخته در شکمها می جوشد

جوششی همچون آب جوشان

(آنگاه به فرشتگان می گوییم:) او را بگیرید, پس به سختی او را میان دوزخ بکشید

سپس بر سرش از عذاب جوشان بریزید

(و به او می گوییم:) بچش که تو (به پندار خود) پیروزمند بزرگواری

بی گمان این (همان) چیزی است که در آن شک داشتید

یقیناً پر هیزگاران در جایگاه امنی هستند

در (میان) باغها و(کنار) چشمه ها

(لباسهایی) از دیبای نازک ودیبای ضخیم می پوشند, رو بروی هم می نشینند

بدین سان (است) وحوریان گشاده چشم (بهشتی) را به همسری آنها در می آوریم

در آن (بهشت) با امن (وآرامش خاطر) هر میوه ای را (که بخواهند) می طلبند

در آن (بهشت) مرگ را نمی چشند, مگر همان مرگ نخستین (که در دنیا چشیده اند)( ) و(خداوند) آنها را از عذاب دوزخ حفظ کند

(این) بخششی است از (سوی) پروردگارت, این همان کامیابی بزرگ است

پس (ای پیامبر) ما آن (= قرآن) را به زبان تو آسان کردیم, تا که آنها پند گیرند

پس (ای پیامبر) منتظر (وعده های الهی) باش, بی گمان آنها (نیز) منتظرند