Persian - Chapter 70 - Al-Maarij

تقاضاکننده‌ای، تقاضای عذابی وقوع یافتنی کرد

(این عذاب) برای کافران است. هیچ دفع‌کننده‌ای ندارد

از سوی الله صاحب مراتب و درجات است

فرشتگان و روح (جبرئیل) به سوی او عروج می‌کنند، در روزی که مقدارش پنجاه هزار سال است

پس تو (ای پیامبر!) صبر جمیل پیشه کن

بی‌گمان آنها آن (روز) را دور می‌بینند

و ما آن را نزدیک می‌بینیم

(همان) روزی که اسمان چون مس گداخته شود

و کوه‌ها مانند پشم رنگین (متلاشی و پراکنده) شود

و هیچ دوست صمیمی (و خویشاوندی) از (حال) دوست صمیمی (و خویشاوند خود) نپرسد

(در حالی که) آنان به یکدیگر نشان داده می‌شوند گناهکار (دوست دارد و) آرزو کند خویشتن را از عذاب آن روز باز خرد به فرزندانش

و زنش و برادرش

و قبیله اش که ( همیشه) او را جای و پناه می‌داد

و همة آنهایی که روی زمین اند (همگی فدا کند) سپس او نجات یابد

(اما) هرگز چنین نیست، بی‌گمان آن شعله‌های (آتش) سوزان است

پوست از سر و صورت بر می‌کند

کسانی را که (به فرمان الله) پشت کردند و (از حق) روی گرداندند، فرا می‌خواند

یقیناً انسان کم طاقت (و حریص) آفریده شده است

هنگامی که بدی (و مصیبتی) به او رسد، بی‌تابی می‌کند

و هنگامی که خوبی به او رسد، بازدارنده (و بخیل) می‌شود

مگر نمازگزاران

همان کسانی که بر نمازهایشان همیشه مداومت می‌کنند

و کسانی که در اموال‌شان حق (معین و) معلومی است

برای گدا و محروم

و کسانی که روز جزا را تصدیق می‌کنند

و کسانی که از عذاب پروردگارشان می‌ترسند

بی‌گمان از عذاب پروردگارشان در امان نتواند بود

و کسانی که شرمگاه‌هایشان را نگه می‌دارند

مگر با همسران و کنیزانی که مالک آنها هستند که (در این صورت) ملامت و سرزنشی بر آنها نیست

پس هرکس غیر از اینها را بخواهد، آنان متجاوزان هستند

و کسانی که امانت‌ها و عهدشان را رعایت می‌کنند

و کسانی که به شهادت‌های خود متعهد هستند

و کسانی که بر نمازشان محافظت می‌کنند

اینان در باغ‌های (بهشت) گرامی داشته می‌شوند

پس (ای پیامبر!) کافران را چه شده که به سوی تو می‌شتابند؟

از راست و چپ، گروه گروه (و پراکنده) می‌شوند؟

آیا هرکدام از آنها (با آن اعمال ناپسندش) طمع دارد که او در بهشت پرنعمت (الهی) درآورده شود؟

هرگز چنین نیست، بی‌گمان ما آنها را از آنچه (خودشان) می‌دانند آفریده ایم

پس به پروردگار مشرق‌ها و مغرب‌ها سوگند می‌خورم که ما یقیناً قادریم

بر آن که (کسانی دیگر) بهتر از آنها را جایگزین کنیم، و ما (برای این کار) عاجز و ناتوان نیستیم

پس (ای پیامبر!) آنان را به حال خود واگذار تا در باطل خود فرو روند، و بازی کنند تا به روزی که به آنها وعده داده شده است برسند

(همان) روزی که شتابان از قبرها خارج می‌شوند، گویی به سوی نشانه (و بتها) می‌دوند

(در حالی که) چشم‌هایشان (از شرم و وحشت) به زیر افتاده، و ذلت (و خواری) آنها را پوشانده است. این همان روزی است که به آنها وعده داده می‌شد