Verse 1 — Surah Al-Adiyat 100:1
Demi jaran kang nyander ana peperangan nganggo nyuwara
Verse 2 — Surah Al-Adiyat 100:2
Dhemi jaran kang rikat nyandere nganti watu kang disandung metu genine
Verse 3 — Surah Al-Adiyat 100:3
Dhemi jaran kang dianggo handingkik seteru ing wayah bangun
Verse 4 — Surah Al-Adiyat 100:4
Wusana ing panggonan kono peteng dening bleduk
Verse 5 — Surah Al-Adiyat 100:5
Saking petenge, kang andingkik ora weruh dalan tekan tengahe mungsuh
Verse 6 — Surah Al-Adiyat 100:6
Satemene manungsa (kafir) ora kadunungan panarima marang kabecikkaning Pangeran
Verse 7 — Surah Al-Adiyat 100:7
Manungsa mau knekseni awake dhewe anggone ora kadunungan bondha banget
Verse 8 — Surah Al-Adiyat 100:8
Manungsa mau anggone dhemen bondha banget
Verse 9 — Surah Al-Adiyat 100:9
Apa dheweke ora weruh semangsane apa kang ana kubur ditangekake
Verse 10 — Surah Al-Adiyat 100:10
Lan diwelehake halane kang diumpetake ana sajeroning ati
Verse 11 — Surah Al-Adiyat 100:11
Ing dina iku Allah Pangerane waspada banget (marang hala beciking manungsa)