Javanese - Chapter 12 - Yusuf

Ingsun Allah, Ingkang amir- sani.a Iki ayat-ayating Kitab, kang anyethakake

Sayekti anggon-Ingsun anu- runake iki – Quran basa Arab – iku supaya sira padha mangerti

Ingsun anerangake marang sira kalawan becik-beciking katra- ngan asarana anggon-Ingsun amedharake marang sira Quran iki, sanajan ta ing sadurunge iki sira iku temen ewone wong kang padha ora anggraita

Nalikane Yusuf calathu ma- rang bapakne: O, bapak! saestu kula sumerep lintang sawelas sarta surya tuwin rembulan – paningal kula, punika sami sujud dhateng kula

Calathune: O, anakku! aja kok caritakake impenmu iku marang sadulur-sadulurmu, mundhak padha agawe paeka marang kowe; sayekti setan iku tumraping manusa mung- suh kang cetha

Lan kaya mangkono, Pange- ranmu bakal amiji kowe lan mulang kowe prakara anerangake wicara, sarta bakal anyampurnak- ake nugraha-Ne marang kowe lan marang tedhake Ya’qub, kaya ang- gone Panjenengane wus anyam- purnakake marang bapa-bapamu ing biyen, Ibrahim lan Ishaq; sayekti Pangeranmu iku Anguda- neni, Wicaksana

Sayekti temen ana ing Yusuf lan para sadulure iku ana tandha- tandha tumrap wong kang padha takon

Nalika padha calathu: Temen Yusuf lan sadulure iku luwih kasihan marang bapak tinimbang aku kabeh, mangka aku kabeh iki papanthan : sayekti bapak iki temen dumunung ing sasar kang tetela

Padha patenana Yusuf, utawa buwangen marang tanah-tanah supaya idhepe bapakmu mligi ma- rang kowe kabeh, lan ing sawise iku kowe bakal padha dadi wong tulus

Dheweke ana siji kang cala- thu: Aja padha kopateni Yusuf, balik cemplungna ing dhasaring luweng, yen kowe kudu-kudu ang- laksanani , cikben diju- puk sawenehing wong kang padha lalaku

Dheweke padha calathu: Dhuh bapak, punapa ta karana- nipun, dene ingatasipun Yusuf Panjenengan boten pitajeng dha- teng kula? Mangka kula punika saestu sami mitra darma tumrap dhateng piyambakipun

Mugi piyambakipun kadha- wuhana, tumut kula benjing enjing, supados bingah-bingah saha dodo- lanan, saha saestu kula ingkang sami badhe rumeksa dhateng piyambakipun

Calathune: Sayekti anda- dekake susahku manawa dheweke kogawaa, sarta aku kuwatir, mana- wa dheweke dimangsa ing asu ajag, dening kowe padha anglir- wakake marang dheweke

Dheweke padha calathu: sa- estu, manawi sagawon ajag mang- sa piyambakipun, ing mangka kula punika sami papanthan ingkang prakosa, lah saestu kula punika sami tiyang ingkang kapitunan

Lah bareng padha lunga, kalawan dheweke, sarta padha go- long arep anyemplungake dheweke marang dhasaring luweng, banjur Ingsun aparing sabda marang dhe- weke: Sayekti sira bakal anjlen- trehake marang dheweke ing pra- karane iki, sarta dheweke padha ora anggraita

Lan dheweke ing wayah ngisa padha tumeka marang bapak- ne karo nangis

Padha calathu: Dhuh bapak kawula, saestu kawula sami kesah, sami aririkatan, sarta Yusuf kula tilar wonten ing panggenan barang-barang kawula, wusana piyambakipun kamangsa ing saga- won ajag, tamtu boten badhe panjenengan pitados sanajan kula sami temen

Sarta padha angaturake ku- lambine kalawan ana getihe gogo- rohan. Dheweke calathu: O, lah, tumrape kowe jiwamu padha ang- gagampang prakara iku, ananging sabar iku utama, lan Allah iku Ingkang sinuwunan pitulung panu- lake apa kang padha kocaritak- ake

Lan ana wong lalaku padha teka, banjur ngakon juru ngang- sune, tumuli iku angudhunake timbane. Dheweke calathu: O, kabar becik, iki ana bocah; lan iki padha disingidake kaya barang dagangan, lan Allah iku anguda- neni apa kang padha dilakoni

Lan padha angedol dheweke kalawan rega murah, dhuwit salaka sathithik, sarta padha ora seneng ing dheweke

Lan wong Mesir kang nuku dheweke acalathu marang rabi- ne: Wenehana padunungan kang mulya, ambokmanawa dheweke bakal migunani marang kene utawa padha dak epek anak. Lan kaya mangkono Ingsun anyanto- sakake Yusuf ana ing nagara lan supaya Ingsun amulang dheweke kateranganing wicara-wicara; lan Allah iku anglindhihake asarana parentah-E, ananging akeh-akeh- ing manusa padha ora weruh

Lan bareng dheweke wus tumeka ing diwasane, Ingsun pari- ngi kawicaksanan sarta kawruh: lan kaya mangkono anggon-Ingsun amituwasi wong kang padha atindak becik

Wong wadon, kang omahe dienggoni dening dheweke, nga- rah, supaya dheweke tumiyunga , sarta angan- cingi lawang-lawange, tuwin aca- lathu: Majua mrene. Calathu- ne: Kula nyuwun pangayomanipun Allah, saestu Pangeran kula sam- pun andamel sae ing padunungan kula; saestu boten badhe begja titiyang ingkang atindak dede

Lan sayekti si wadon sir marang dheweke, sarta dheweke sir marang si wadon, lamun dhe- weke oraa andeleng tandha yekti- ning Pangeran kang terang; kaya mangkono iku, supaya Ingsun angedohake ala lan nistha saka dheweke; sayekti dheweke iku golongane para kawula-Ningsun kang padha tulus

Lan sakarone arebut dhisik menyang lawang, sarta kulambine dheweke suwek dening si wadon saka ing buri, lan ana sacedhaking lawang padha papagan karo lakine. Si wadon calathu: Punapa wawa- lesipun tiyang ingkang sedya awon dhateng semah sampeyan kajawi dipun kunjara utawi siksa ingkang nyakiti

calathu: Piyam- bakipun si wadon punika ingkang angangkah supados kula tumiyung dhateng awakipun. Lan ana sawiji- ning saksi kalebu kulawargane kang anglahirake pasaksi: Manawi rasukanipun suwek saking ngajeng lah pun estri ingkang temen, sarta pun jaler golongan- ipun para doracara

Lan manawi rasukanipun suwek saking wingking, lah pun estri ingkang dora sarta pun jaler golonganipun para tiyang temen

Mulane bareng weruh kulam- bine suweke saka ing buri, acalathu: Sayekti iku kalebu kajuli- ganmu para wadon; sanyata kajuliganmu iku gedhe

O, Yusuf, birata saka ing iki; dene kowe anyuwuna pangapura ing dosamu, sanyata kowe iku golongane para wong atindak luput

Lan para wadon ing sajroning kutha padha calathu: Garwaning Sang Adipati angarah abdine supaya tumiyunga marang awake; sayekti dheweke banget kapranan ing sih marang awake; sayekti, panyawangku kabeh, si wadon iku dumunung ana ing sasar kang tetela

Lah bareng si wadon ngrungu pangrancanane banjur padha disuruhi sarta padha disadhiyani bojana, apa dene siji-sijine padha diwenehi lading, sarta calathu : Padha wetonana. Lah bareng padha nyawang dheweke, padha angegungake sarta tangane padha kiris , tuwin padha calathu: Adoh Allah iku ; dudu manusa iki; ora liya iki kajaba malaikat kang minulya

cala- thu: Lah yaiki wonge kang dadi karanane kowe padha nyatur aku, lan temen aku ngarah tumiyung dheweke , ananging dheweke anyegah : lan lamun dheweke ora anglaksani apa parentahku marang dheweke mas- thi bakal dikunjara sarta masthi bakal dadi golongane wong rucah- rucah

Tumuli Pangerane anyem- badani panyuwune banjur ange- dohake pangrancanane saka ing dheweke; sayekti Panjenengane Ingkang-Miyarsa, Ingkang-Nguda- neni

Tumuli, ing sawise padha weruh pratandha-pratandha, padha duwe panemu, dheweke kudu dikunjara nganti sawatara mang- sa

Lan ana nonoman loro lume- bu kunjara ambarengi dheweke. Kang siji calathu: Pandelengku aku meres anggur. Lan sijine calathu: Pandelengku aku nyunggi roti, iku padha dipangan manuk. Aku padha terangna marang pradikane; sayek- ti, panyawangku, kowe iku golo- ngane wong-wong kang atindak becik

Wangsulane: Pangan kang di- ingokake marang kowe ora bakal tumeka ing kowe sakarone, ana- nging aku bakal anerangake ing kowe sakarone marang pradikane, sadurunge iku tumeka marang kowe sakarone: iki saka pamu- lange Pangeranku marang aku: sayekti aku iki ninggal agamane wong kang ora padha angestu ing Allah sarta marang akhirat dhe- weke padha maido

Sarta aku manut agamane bapak-bapakku, Ibrahim lan Ishaq lan Ya’qub; ora mungguh tumrape aku yen anyakuthokna sawiji-wiji kalawan Allah: Iki saka lubering paparinge Allah marang aku lan marang kamanusan, ananging akeh-akehing manusa ora padha atur panuwun

Dhuh kancaku sapakunjaran sakarone, apa sesembahan mawar- na-warna iki kang luwih becik, apa ta Allah, Ingkang-Maha-tunggal, Ingkang-Winenang

Kowe padha ngawulani sali- yane Panjenengane iku ora liya kajaba mung jeneng-jeneng kang padha koarani, kowe lan bapak- bapakmu, Allah ora anurunake wisesa tumrap iku; pancasan iku mung kagunganing Allah; Panje- nengane wus andhawuhake kowe aja padha ngawula kajaba marang Panjenengane; iki agama kang jejeg, ananging akeh-akehe ma- nusa padha ora weruh

Dhuh kancaku sapakunjaran sakarone! mungguh kowe, kang siji, iku bakal angladeni unjukan sajeng gustine; dene mungguh sijine, iku bakal dipentheng, banjur manuk padha nucuki sirahe; wus diputus prakara kang padha kotakokake iku

Dheweke acalathu marang kang siji, kang dheweke weruh, yen iku bakal diluwari: Elinga marang aku ana ngarsane gustimu; ananging setan anglalekake dhe- weke angaturake marang gustine; dadi dheweke olehe ana ing pakunjaran sawatara taun

Lan Sang Nata ngandika: Sayekti aku weruh ana sapi pitu lemu-lemu, iku dipangan sapi pitu kuru-kuru; sarta ana wuwulen pitu ijo-ijo tuwin liyane maneh kang garing; O, para panggedhe, aku werdenana impenku, manawa kowe padha bisa mradikani impen

Padha matur: Supenan wor- suh, saha kula dhateng pradikaning supenan sami boten sumerep

Lan salah sijine loro kang diluwari sarta sawise lawas lagi kelingan Yusuf, acala- thu: Cobi panjenengan kula terang- aken pradikanipun, milanipun cobi kula kaparenga mundur rumiyin

O, Yusuf, o, wong temen! Aku pradikanana, sapi pitu lemu- lemu kang padha dipangan sapi pitu kuru-kuru, sarta wuwulen pitu ijo-ijo tuwin liyane maneh kang padha garing, supaya baliku menyang para wong-wong kae dheweke bakal padha weruh

Wangsulane: Pitung taun kowe padha nandura kaya sabene; banjur apa panenanmu cikben ana ing wuwulen bae, kajaba sathithik kang arep padha kopangan

Sawise mangkono banjur tu- meka mangsa kesrakat pitung taun, kang bakal angentekake tandhon- mu pasadiyan kang dhisik, kajaba sathithik kang bakal padha ko- ngengehake

Sawise mangkono banjur tu- muli tumeka sawijining taun, kang ing kono wong-wong padha kapa- ringan udan, sarta ing kono bakal padha meres

Lan sang Nata angandika: Dheweke gawanen mrene. Bareng utusan wis teka dheweke, dheweke calathu: Balia marang gustimu sarta nyuwuna priksa panjenengane, kapriye ka- anane para wadon kang padha kiris tangane; sayekti Pangeranku angu- daneni pangrencanane

Pangandikane: Kapriye kara- nane nalikane kowe angarah amrih Yusuf tumiyung marang awak- mu? Ature: Tebih Allah punika , kula sami boten sumerep piyambakipun kadunu- ngan awon. Bojoning Senapati matur: Ing sapunika kanyataan sampun tetep: Kula angangkah, supados piyambakipun tumiyung dhateng badan kula, anamung saestu piyambakipun punika golo- nganipun titiyang ingkang sami temen

Mangkene iki supaya pan- jenengane weruha, manawa ana ing pasepen aku ora cidra sarta manawa Allah iku ora aparing tuntunan pangrencanane para wong cidra

Lan ora pisan aku angaku suci; sayekti ati iku lumrahe masthi angajani marang ala, kajaba sapa-sapa kang sinihan ing Pange- ranku; sayekti Pangeranku iku Aparamarta, Mahaasih

Lan Sang Nata ngandika: Dheweke tekakna mrene, arep dak pilih dadi pipijenku. Bareng panje- nengane wis wawansabda karo dheweke, pangandikane: Sayekti, ing dina iki kowe ana ing ngarsaku dadi wong kang kinurmatan, pinracaya

Ature: Mugi kula kinula- wisuda anguwasani bandha nagari; saestu kula punika juru-rumeksa ingkang sae, sumerep saestu

Lan kaya mangkono iku ang- gon-Ingsun aparing pangawasa ing bumi marang Yusuf – dheweke anyekel wewenang ing kono, ing ngendi sakarepe; Ingsun anurunake wilasa-Ningsun marang sapa kang dadi kapareng-Ingsun, lan Ingsun ora angilangake ganjarane wong kang padha alaku becik

Lan sayekti ganjaran akhirat iku luwih becik tumrap para kang padha angestu sarta kang padha prayitna

Lan sadulure Yusuf padha teka, banjur padha marek marang dheweke, lan dheweke weruh marang para sadulure nanging iki marang dheweke padha pangling

Lan bareng anggone dheweke anyadhiyani gawane-pangan wis sumadhiya, acalathu: Tekakna mrene sadulurmu siji kang saka bapakmu; apa kowe padha ora weruh, yen aku iki aga- nep ing taker sarta aku iki becik- becike wong kang padha nampani dhayoh

Lah manawa kowe ora padha anekakake dheweke marang aku kene, kowe ya ora bakal padha oleh taker saka ing aku sarta ora bakal padha oleh marek aku

Padha matur: Kula sami badhe angangkah, amurih bapak- ipun tumiyunga manahipun angu- lungaken piyambakipun, lan saestu kula sami badhe nindakaken

Lan dheweke angandika ma- rang batur-bature: Dhuwite padha lebokna marang karunge, supaya yen wis padha bali marang batihe, iku mengko padha diwe- ruhana, supaya padha balia

Bareng wis padha bali marang bapakne padha matur: Dhuh bapak, taker, kula boten dipun kengingaken, milanipun sadherek kula mugi kadhawuhan tumut kula, kula sami angsal taker, saha kula saestu ingkang badhe angreksa dhateng piyambakipun

Calathune: Aku ora bisa pitaya marang kowe kabeh inga- tase prakara dheweke, mundhak kaya anggonku pitaya marang kowe kabeh ingatase prakara sadulure dhek biyen; ananging Allah iku becik-becike Juru- rumeksa, sarta Panjenengane iku luwih asih-asihe para kang padha asih

Lan bareng padha andhudhah barange, tinemu, duwite padha dibalekake marang dheweke. Pa- dha calathu: Dhuh Bapak! punapa ingkang kula sami ajeng- ajeng? Punika bandha kula ngriki kawangsulaken dhateng kula ma- lih, sarta kula sami badhe angang- salaken gandum kulawarga kula, tuwin rumeksa sadherek kula, saha badhe angsal wewah malih taker samomotaning unta; punika take- ran mayar

Calathune: Ora pisan dhe- weke bakal dak kon milu kowe, nganti kowe padha aweh prasetya marang aku kalawan asmaning Allah, yen dheweke masthi bakal kogawa bali marang aku mrene, kajaba manawa kowe padha kine- pung-wakul. Lah bareng wis padha aweh prasetyane marang dheweke, dheweke acalathu: Allah iku kang pinasrahan sabarang kang padha dakucapake

Lan dheweke calathu: Dhuh, anak-anakku! aja kowe padha lumebu metu lawang siji, lan padha lumebua metu lawang seje-seje, tur tumraping Allah aku iki tanpa daya apa-apa marang kowe kabeh; pancasan iku mung kagunganing Allah: marang Panje- nengane sumarahku, lan marang Panjenengane sumarahe para kang padha sumarah

Lan bareng wis padha male- bu, kaya parentahe bapakne ing dheweke, tumraping Allah iku tan- pa daya apa-apa babar pisan ma- rang dheweke kabeh, ananging pangajab ing jeroning jiwane Ya’qub kang katindakake; lan sayekti dheweke iku temen wus duwe kawruh, amarga dheweke Ingsun paringi weruh, ananging akeh-akehing manusa padha ora weruh

Lan bareng wis padha lume- bu marang panggonane Yusuf, sa- dulure dipondhokake ing panggo- nane dhewe kono, calathune: Aku iki sadulurmu, mulane aja susah marang sabarang kang padha di- lakoni

Lah bareng anggone dheweke anyadhiyani gawane-pangan wis sumadhiya, tuwung pangunjukan diseselake ing karu- nge sadulure. Tumuli ana wong anguwuh-uwuh, panguwuhe: E, wong untan-untan satemene kowe kabeh iku maling

Padha calathu kalawan anga- dhepake dheweke kabeh: Sam- peyan kecalan punapa

Padha mangsuli: Aku padha kelangan gelas pangunjukane Sang Prabu, lan sapa sing nemokake mrene bakal oleh samomotaning unta, lan aku kang tanggung marang prakara iku

Padha acalathu: Dhemi Allah, saestu panjenengan temen sami sumerep, manawi anggen kula sami dhateng mriki punika boten karana badhe adamel wisuna ing bumi, saha kula punika sami sanes pandung

Calathune: Lah apa bakal wa- walese prakara iki, manawa kowe padha wong goroh

Ature: Wewalesipun prakawis punika, inggih ing karungipun sin- ten pinanggihipun, punika ingkang badhe anyanggi wawalesipun; ka- dos makaten manawi kula amidana titiyang atindak dede

Banjur wiwit karung-karunge sadurunge karunge sadulure; tumuli barange diwe- tokake saka karunge sadulure. Kaya mangkono anggon-Ingsun angrancang kanggo kaperluane Yusuf; ing dalem angger- anggere Sang Prabu ora yen ta dheweke anjupuka sadulure, kajaba manawa dadi kaparenging karsane Allah; Ingsun angung- gahake darajate sapa kang dadi kaparenging karsa-Ningsun, sarta sadhuwure sakehe kang duwe ka- wruh iku Ingkang-Angudaneni

Padha calathu: Yen dheweke nyolong , lah sadulure biyen iya nyolong; ananging iku sinidhem dening Yusuf ana ing sajroning atine, lan ora diwedharake marang dheweke. Calathune: Kowe iku dumunung ing kahanan kang ala, lan Allah iku luwih anguningani marang barang kang padha sira ngucapake

Padha matur: Dhuh Sang Adipati! piyambakipun gadhah bapak, tiyang sepuh sanget, mila- nipun mugi kaparenga mundhut kula salah satunggal minangka lilintunipun; saestu, panyawang kula, panjenengan punika golonga- nipun titiyang ingkang adamel kasaenan

Calathune: Muga Allah apa- ring pangayoman marang aku, aja nganti aku anyekel sapa-sapa, kajaba kang tinemu kanggonan barangku, mundhak aku dadi wong anganiaya temenan

Lah bareng wis padha ilang pangarep-arepe ing dheweke, padha mundur, padha apirembugan dhe-dhewekan. Kang tuwa dhewe acalathu: Apa kowe padha ora weruh, yen bapak wis mundhut prasetya kalawan asmaning Allah marang kowe kabeh, lan yen ing biyen kowe wis padha pepeka tumrap prakara Yusuf? Mulane ora pisan aku bakal ninggal nagara iki, nganti tumekane bapak aparing idin marang aku, utawa manawa Allah amancasi marang aku, lan Panjenengane iku Becik-becike para kang padha amancasi

Padha balia marang daleme bapak, banjur padha matura: Dhuh bapak! saestu ingkang putra , saha boten liya kula kajawi namung sami anekseni punapa ingkang sami kula sume- rep, saha boten saged kula sami angawat-awati dhateng ingkang boten katingal

Saha mugi Panjenengan an- dangu ing salebetipun nagari ing pundi ingkang sami kula ambah tuwin untan-untan sarengan kula lumampah, sarta saestu kula puni- ka sami temen

Dheweke acalathu: Ora, jiwa- mu anganggep sawijining prakara entheng tumrape kowe, mulane sabar iku becik; manawa-manawa Allah anekakake dheweke kabeh marang aku; sayekti Panjenengane iku Ingkang-Angudaneni, Ingkang- Wicaksana

Lan dheweke malengos saka anak-anake sarta acalathu: Dhuh kasusahanku tumrap si Yusuf! Sarta mripate angembeng amarga saka susahe lan dheweke angempet

Padha acalathu: Dhemi Allah! panjenengan boten badhe kendel angenget-enget Yusuf, ngantos panjenengan dhumawah dipun lud ing sakit, utawi pan- jenengan kalebet golonganipun titiyang ingkang tiwas

Calathune: Aku mung asa- sambat kasusahanku lan prihatinku marang Allah, lan aku weruh saka ing Allah barang kang kowe padha ora weruh

O, anak-anakku! padha mang- kata lan angupayaa katrangan pra- kara Yusuf lan sadulure, sarta aja padha pedhot pangarep-arepmu marang wilasaning Allah; sayekti, ora ana wong pedhot pangarep- arepe marang wilasaning Allah kajaba wong kang padha kafir

Bareng wis padha marek dheweke, padha matur: Dhuh Sang Adipati! kasrakat andhawahi kula saha kulawarga kula, sarta dhateng kula ambeta arta sakedhik; mila- nipun mugi kula kaparingan taker ingkang jangkep saha ingkang loma dhateng kula; saestu Allah punika amales para titiyang ing- kang loma

Calathune: Apa kowe padha aweruh, kapriye panggawemu marang Yusuf lan sadulure nalika kowe padha bodho

Padha matur: Punapa panje- nengan punika saestu Yusuf? Cala- thune: Aku Yusuf, lan iki sadulur- ku; temen Allah welas marang aku; sayekti, sapa sing prayitna sarta sabar – lah sayekti, Allah iku ora angilangake ganjarane para wong kang atindak becik

Padha calathu: Dhemi Allah! sayekti temen saiki Allah wus amilih kowe angungkuli aku ka- beh, lan sayekti aku iki padha wong dosa

Calathune: Ing dina iki wis ora panutuh marang kowe kabeh; muga Allah anga- pura marang kowe kabeh, lan Panjenengane iku luwih Welas- welase kang padha welas

Padha mangkata, klambiku iki gawanen, banjur selehna ing ngarsane bapak, panjenengane bakal pirsa sarta tekaa marang aku mrene karo kulawargamu kabeh

Bareng untan-untan wis mangkat, bapakne calathu: Sayek- ti, aku weruh kaagungane Yusuf, lamun kowe ora angarani aku kendho ing akal

Padha calathu: Dhemi Allah, saestu panjenengan punika dumu- nung wonten ing sasar panje- nengan kala rumiyin

Lah bareng kang anggawa kabar bungah teka, diselehake ing ngarepe,a lah dheweke dadi yakin.b Calathune: Apa aku ora kandha marang kowe, yen aku weruh saka ing Allah barang kang kowe padha ora weruh

Padha calathu: Dhuh bapak, mugi panjenengan nyuwunaken pangapunten kula ing kalepatan kula; saestu kula punika sami tiyang dosa

Calathune: Aku bakal nyu- wunake pangapura kowe marang Pangeranku; sayekti, Panjenengane iku Ingkang-Aparamarta, Ingkang- Mahaasih

Lah bareng wis padha marek marang Yusuf, para wong tuwane padha dipapanake ing panggonane karo calathu: Sumangga sami lumebet ing Mesir kalayan aman, manawi dados kaparengipun Allah

Lan dheweke angunggah- ake wong tuwane loro marang dhampar lan padha tumundhuk sujud marang dheweke, sarta calathu: Dhuh bapak! punika wahananipun supenan kula kala rumiyin punika; saestu punika kadadosaken kanyataan dening Pangeran kula; saestu Panjene- nganipun sampun adamel sae dha- teng kula, nalika Panjenenganipun angedalaken kula saking kunjara saha angedalaken panjenengan sa- daya saking saganten wedhi ing sasampunipun setan anyebar co- congkrahan antawisipun kula kali- yan para sadherek kula; saestu Pangeran kula punika alus tumrap sinten ingkang dados kaparenging karsa-Nipun; saestu, Panjenengan- ipun punika Ingkang-Angudaneni, Ingkang-Wicaksana

Pangeran kawula! Tuwan sampun amaringi karaton dhateng kawula saha sampun amulang kawula prakawis pradikaning wi- cara; Ingkang-Anitahaken langit- langit lan bumi! Tuwan punika Pangayoman kawula ing donya tuwin akhirat; mugi keparengaken pejah kawula pejahipun Muslim saha mugi kawula Tuwan kempal- aken kaliyan para tiyang tulus

Iki kalebu pawarta-pawarta prakara kang ora katon, Ingsun wedhar marang kowe, lan kowe ora nungkuli dheweke nali- kane padha amutusi prakarane lan padha angrancang paekan

Lan akeh-akehe manusa ora bakal padha pracaya sanajan ba- nget kapenginira

Lan ingatase iki sira ora anjaluk pituwas marang dheweke padha; iku ora liya kajaba pepeling tumrap saindhenging kamanusan

Lan wis sapira kehe tandha- tandha ing langit-langit lan bumi, kang dheweke wis padha ang- liwati; ewadene padha malengos saka ing kono

Lan dheweke iku akeh- akehe padha ora angestu ing Allah tanpa anyakuthokake liyane

Lah apa ta dheweke padha rumasa aman, manawa ana sik- saning Allah kang anglimputi anekani marang dheweke, utawa mangsane tanpa cacala anekani dheweke kang sarta dhe- weke padha ora anggraita

Calathua: Iki dalanku, aku anguwuh marang Allah kalawan yakin,a aku lan para kang padha manut aku, lan Mahasuci Allah, sarta ora pisan aku iki golongane para mangro tingal

Lan Ingsun wus utusan ing sadurungira ora liya kajaba wong- wong lanang wong- ing kutha-kutha, padha Ingsun wedhari sabda. Lah apa ta padha ora lalaku ing bumi sarta padha andeleng kapriye kawusa- nane para wong ing sadurunge? Lan sayekti, padunungan akhirat para kang padha bekti luwih becik; lah apa ta kowe padha ora mangerti

Nganti tumeka samangsane para utusan pedhot pangarep-arepe sarta para kang milawani rumasa yakin yen awake nyata padha digorohi, pitulung-Ingsun tumeka marang dheweke, sarta sinalamet- ake sapa kang dadi kaparenging karsa-Ningsun; lan siksa-Ningsun ora kena ditulak saka wong-wong kang duraka

Sayekti temen, ing sajro- ning carita lalakone, ana wuwu- lange tumrap wong-wong kang duwe akal. Iku dudu carita kang dianggit-anggit, ananging minang- ka ambenerake apa kang ana ing ngarepea sarta panerang-awijang marang samubarang, apa dene tun- tunan tuwin wilasa tumrap wong- wong kang padha angestu