از تو درباره [تقسیم] انفال میپرسند، بگو [حکم تقسیم] انفال مختص به خدا و رسول [او] است، پس از خداوند پروا کنید و بین خودتان آشتی کنید، و اگر به راستی مؤمن هستید از خداوند و پیامبر او اطاعت کنید
و یاد آورید که خداوند به شما وعده داده بود که یکی از دو طایفه نصیب شما [و مغلوب شما]ست، و دوست میداشتید آنکه بدون سلاح است [کاروان تجاری] نصیب شما باشد، و حال آنکه خداوند میخواست که به کلمات خویش حق را احقاق کند و ریشه کافران را برکند
یاد آورید که شما را در پرده خوابی سبک که [در حکم] آرامشبخشی از سوی او بود، پوشاند، و از آسمان آبی بر شما بارید، تا شما را با آن پاکیزه بدارد و از شما پلیدی شیطان را بزداید، و دلهایتان را گرم و گامهایتان را بدان استوار کند
چنین بود که پروردگارت به فرشتگان وحی فرستاد که من با شما هستم، مؤمنان را ثابت قدم بدارید، که به زودی در دل کافران هراس میافکنم، گردنها و سرانگشتانشان را قطع کنید
و هرکس در چنین روزی به آنان پشت کند -مگر آنکه کنارهجو برای [ادامه] کارزار، یا پناهجو به گروهی [خودی] باشدسزاوار خشم الهی شده است، و سرا و سرانجام او دوزخ است، و بد سرانجامی است
پس شما آنان را نکشتهاید بلکه خداوند کشته است، و چون تیر انداختی، به حقیقت تو نبودی که تیر میانداختی بلکه خداوند بود که میانداخت، تا مؤمنان را بدین وسیله به آزمونی نیک بیازماید، که خداوند شنوای داناست
اگر از خداوند داوری میخواستید، [نتیجه] داوری او برایتان پیش آمد، و اگر [از کفر] باز ایستید برایتان بهتر است، و اگر باز گردید ما نیز باز میگردیم و گروه شما، ولو انبوه باشد، به کارتان نیاید، و بدانید که خداوند با مؤمنان است
ای مؤمنان به ندای خداوند و پیامبر که شما را به پیامی حیاتبخش میخوانند، لبیک اجابت بگویید و بدانید که خداوند بین انسان و دل او حایل میگردد، و بدانید که در نزد او محشور میگردید
و یاد کنید آنگاه که در این سرزمین اندکشمار و مستضعف بودید و میترسیدید که مردمان [کافر] شما را از خانه و کاشانهتان آواره کنند، ولی او شما را [نزد یارانتان] جای داد و به نصرت خویش یاری کرد و از پاکیزهها روزی داد، باشد که سپاس بگزارید
ای مؤمنان اگر از خداوند پروا کنید برای شما [پدیدهای] جداکننده حق از باطل پدید آورد و سیئات شما را بزداید و شما را بیامرزد، و خداوند بخشنده و بخشاینده بزرگ است
و یاد کن که کافران در حق تو بدسگالی میکردند تا تو را در بند کشند یا بکشند یا آواره کنند، و آنان مکر میورزیدند و خداوند هم مکر میورزید و خداوند بهترین مکرانگیزان است
و سزاوار نیستند که خداوند [در آخرت] عذابشان نکند، و حال آنکه مردمان را از [زیارت] مسجدالحرام باز میدارند و ایشان متولیان آن نباشند، چرا که جز پارسایان کسی متولی آن [مسجدالحرام] نمیتواند باشد، ولی بیشترشان [مردم] نمیدانند
[آن] کافران اموالشان را برای بازداشتن از راه خدا خرج میکنند، آری خرجش خواهند کرد آنگاه مایه حسرت آنان میگردد و سرانجام مغلوب میگردند، و کافران را در جهنم گرد میآورند
اگر به خداوند و آنچه بر بنده خود در یومالفرقان [روز جنگ بدر، روز جدایی حق از باطل]، روز برخورد دو گروه [حق و باطل] نازل کردهایم، ایمان دارید، بدانید که از هر غنیمتی که به دست آورید یک پنجم آن خاص خداوند و پیامبر و خویشاوندان [او] و یتیمان و بینوایان و در راه ماندگان است، و خداوند بر هر کاری تواناست
یاد کنید زمانی که شما در کناره نزدیک [به مدینه] و آنان در کناره دورتر بودند، و سواران [کاروان تجاری قریش] در فرودست شما [در کناره دریا] بودند، و اگر شما با همدیگر وعده [جنگ] گذارده بودید [چهبسا] در آن وعده خلاف میکردید، ولی خداوند [چنین مقرر داشت] تا کاری انجام یافتنی را به سرانجام برساند، تا سرانجام هرکس که نابود [و گمراه] میگردد، دیده و دانسته باشد و هرکس زنده [و راهیاب] میگردد دیده و دانسته باشد، و [بدانید که] خداوند شنوای داناست
یاد کنید که خداوند آنان را در رؤیای تو اندکشمار نمایاند، و اگر بسیار نمایانده بود، هراس به دل راه میدادید و در کارتان اختلاف کلمه مییافتید، ولی خداوند درامان داشت، که او از راز دلها آگاه است
و یاد کنید که چون رو در رو شدید آنان را در دیدگان شما اندکشمار نمایاند و شما را نیز در دیدگان ایشان اندک نمایاند، تا خداوند کاری انجام یافتنی را به سرانجام برساند، و همه کارها به او باز میگردد
و از خداوند و پیامبر او اطاعت کنید و اختلاف کلمه نداشته باشید که بددل خواهید شد و شان و شوکتتان بر باد میرود، و شکیبایی کنید که خداوند با شکیبایان است
و همانند کسانی مباشید که از سرزمینشان با سرمستی و نمایشگری در چشم مردم، بیرون شدند، و [مردمان را] از راه خدا باز میداشتند و خداوند به کار و کردار ایشان چیره است
چنین بود که شیطان کارهای ایشان را در نظرشان آراسته جلوه داد، و گفت امروز کسی از مردم بر شما پیروز نخواهد شد و من اماندهنده شما هستم، و چون دو گروه رو در رو شدند، به عقب برگشت و گفت من از شما بری و برکنار هستم، چرا که من چیزی را میبینم که شما نمیبینید، من از خداوند میترسم و خداوند سخت کیفر است
همانند شیوه فرعونیان و پیشینیان ایشان که آیات پروردگارشان را دروغ انگاشتند، آنگاه ایشان را به خاطر گناهانشان نابود کردیم و فرعونیان را غرقه ساختیم و همگی ستمکار بودند
و در برابر آنان هر نیرویی که میتوانید، از جمله نگاهداری اسبان، فراهم آورید، تا به آن وسیله دشمن خدا و دشمن خود را بترسانید، همچنین دیگرانی را هم غیر از آنان، که شما ایشان را نمیشناسید، و خداوند میشناسدشان، و آنچه در راه خدا انفاق کنید، پاداشش به شما بر میگردد، و بر شما ستم نمیرود
و بین دلهای ایشان الفت داد که اگر هر آنچه در روی زمین است خرج میکردی، بین دلهای ایشان الفت نمیافکندی، ولی خداوند میان آنان الفت برقرار کرد، که او پیروزمند فرزانه است
ای پیامبر مؤمنان را به جهاد برانگیز، [و بدان که] اگر از شما بیست تن شکیبا باشند، بر دویست تن غلبه خواهند کرد و اگر از شما صدتن باشند بر هزار تن از کافران غلبه میکنند، چرا که اینان قومی هستند که چیزی در نمییابند
اینک خداوند بر شما آسان گرفت و معلوم داشت که در شما ضعفی هست، در این صورت اگر از شما صدتن شکیبا باشند بر دویست تن غلبه میکنند و اگر از شما هزار تن باشند، به توفیق الهی بر دو هزار تن غلبه میکنند، و خداوند با شکیبایان است
هیچ پیامبری را نسزد که اسیران [دشمن] را نگاه دارد، مگر زمانی که در این سرزمین استیلاء و استقرار یابد، شما متاع دنیوی میخواهید و خداوند آخرت را [برای شما] میخواهد، و خداوند پیروزمند فرزانه است
ای پیامبر به اسیرانی که در دست شما هستند بگو اگر خداوند خیری در دلهای شما سراغ کند، به شما چیزی میبخشد که از آنچه از شما گرفتهاند، بهتر است، و شما را میآمرزد، و خداوند آمرزگار مهربان است
کسانی که ایمان آوردهاند و هجرت کردهاند، و در راه خدا به مال و جان جهاد کردهاند، همچنین کسانی که ایشان را جا و پناه و یاری دادهاند، اینان دوستان همدیگرند، و کسانی که ایمان آوردهاند، ولی هجرت نکردهاند، شما از دوستی [و توارث] آنان برخوردار نمیشوید، مگر آنکه هجرت کنند، و اگر در کار دین از شما یاری خواستند بر شماست که یاری کنید مگر در برابر قومی که بین شما و ایشان پیمانی باشد، و خداوند به کار و کردار شما بیناست
و کسانی که ایمان آورده و هجرت کرده و در راه خداوند جهاد کردهاند و کسانی که ایشان را جا و پناه و یاری دادهاند، اینانند که به راستی مؤمناند، برای ایشان آمرزش [الهی] و روزی پاک مقرر است
و کسانی که پس از آن ایمان آوردهاند و همراه شما هجرت و جهاد کردهاند، اینان از شما هستند، و در حکم الهی خویشاوندان به یکدیگر [برای ارث بردن] سزاوارترند، که خداوند بر هر چیزی داناست