Persian - Chapter 89

سوگند به بامداد

و شبهای ده‌گانه‌

و جفت و تک‌

و به شب گاهی که برود

آیا هست در این سوگندی برای خردمند

آیا ندیدی چه کرد پروردگار تو به عاد

ارم دارای ستون‌

آنی که آفریده نشد مانندش در شهرها

و ثمودی که بریدند سنگ را به درّه‌

و فرعون دارنده ستونها (یا میخها)

آنان که سرکشی کردند در شهرها

پس فراوان کردند در آنها تبهکاری را

پس بریخت بر آنان پروردگار تو تازیانه عذاب‌

همانا پروردگار تو است در کمینگاه‌

اما انسان هر گاه بیازمایدش پروردگارش پس گرامیش دارد و نعمتش دهد گوید پروردگارم گرامیم داشت‌

و اما هر گاه بیازمایدش پس تنگ گیرد بر او روزیش را گوید پروردگارم خوارم ساخت‌

نه چنین است بلکه گرامی ندارید یتیم را

و ترغیب نکنید بر خورانیدن بینوا

و خورید میراث را خوردنی گوارا (یا انبوه)

و دوست دارید مال را دوستی فراوان‌

نه چنین است هر گاه کوبیده شود زمین کوبیدنی کوبیدنی‌

و بیاید پروردگار تو با فرشتگان صفی صفی‌

و آورده شود آن روز دوزخ در آن روز یادآور شود انسان و کجاستش یادآوری‌

گوید کاش پیش می‌فرستادم برای زندگانی خویش‌

پس در آن روز عذاب نشود چون عذاب او کسی‌

و بسته نشود چون بستن او کسی‌

ای روان آسوده (یا ای نفس آرمیده)

بازگرد بسوی پروردگار خویش خشنود خشنودشده‌

پس درآی در بندگانم‌

و درآی در بهشتم‌