Verse 1 — Surah Al-Balad 90:1
سوگند به این شهر (مکه)
Verse 2 — Surah Al-Balad 90:2
و تو در این شهر ساکنی (وجنگ در این شهر برای تو حلال خواهد شد)
Verse 3 — Surah Al-Balad 90:3
و سوگند به پدر (= آدم) وفرزندانش
Verse 4 — Surah Al-Balad 90:4
یقیناً ما انسان را در رنج آفریدیم
Verse 5 — Surah Al-Balad 90:5
آیا او گمان می کند هیچ کس بر او (تواناو) قادر نیست؟
Verse 6 — Surah Al-Balad 90:6
می گوید: «مال زیادی را تباه (وخرج) کرده ام»
Verse 7 — Surah Al-Balad 90:7
آیا می پندارد هیچ کس او را ندیده است؟
Verse 8 — Surah Al-Balad 90:8
آیا برای او دو چشم قرار ندادیم
Verse 9 — Surah Al-Balad 90:9
ویک زبان و دولب؟
Verse 10 — Surah Al-Balad 90:10
و او را به دوراه (خیر وشر) را هنمائی کردیم
Verse 11 — Surah Al-Balad 90:11
پس به گردنۀ (سخت) قدم نگذاشت (ونیامد)
Verse 12 — Surah Al-Balad 90:12
و تو چه دانی گردنۀ (سخت) چیست؟
Verse 13 — Surah Al-Balad 90:13
آزاد کردن برده است
Verse 14 — Surah Al-Balad 90:14
یا طعام دادن در روز قحطی (وگرسنگی)
Verse 15 — Surah Al-Balad 90:15
یتیمی از خویشاوندان
Verse 16 — Surah Al-Balad 90:16
یا مستمندی خاک نشین را
Verse 17 — Surah Al-Balad 90:17
آنگاه از کسانی باشد که ایمان آورده اند ویکدیگر را به صبر سفارش کرده اند, ویکدیگرا به (محبت و) مهربانی توصیه نموده اند
Verse 18 — Surah Al-Balad 90:18
اینان اهل سعادتند (که فامۀ اعمالشان به دست راستشان می دهند وبه بهشت می روند)
Verse 19 — Surah Al-Balad 90:19
وکسانی که به آیات (ونشانه های) ما کفر ورزیدند, آنان اهل شقاوتند (که نامۀ اعمالشان به دست چیشان داده می شود وبه جهنم می روند)
Verse 20 — Surah Al-Balad 90:20
بر آنها (ازهر سو) آتشی سر پوشیده است (که راه فرار ندارند)