Burmese - Chapter 75 - Al-Qiyamah

၁။ ငါသည် ပြန်ရှင်ရသောနေ့တော်ကြီးကို တိုင်တည်တော်မူ၏။

၂။ မိမိကိုယ်ကို မိမိအပြစ်တင်လေ့ရှိသောစိတ်ကိုလည်း ငါတိုင်တည်တော်မူသည်၊ ဤကျမ်းမြတ်သည် အစစ်အမှန်ဖြစ်၏။

၃။ အို-တမန်တော်၊ လူသားသည် သူ၏ အရိုးအရေများကို ငါစုပေါင်းတော်မူမည်မဟုတ်ဟု ထင်သလော။

၄။ ယင်းသို့မထင်ကြလင့်၊ အမှန်ပင် ငါသည် လူသား၏ လက်ချောင်းဖျားများကို နဂိုရ်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်စေတော် မူနိုင်၏။

၅။ သို့သော်လူသားသည် မိမိရှေ့မှောက်ရှိသည်ကိုပင် ငြင်းဆန်လို၏။

၆။ လူသားက ပြန်ရှင်ရမည့်နေ့တော်ကြီးသည် မည်သည့်အခါဆိုက်ရောက်လာမည်နည်းဟု မေး၏။

၈။ လပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ။

၉။ လနှင့်နေ အတူတကွပူးပေါင်းရသောအခါ။

၁၀။ ထိုနေ့တော်ကြီး၌ ဘယ်နေရာကို ပြေးရမည်နည်း။

၁၁။ ကြံုရပလေ၊ ခိုလှုံရာမရှိချေဟု ငိုကြွေးလတံ့။

၁၂။ ထိုနေ့တော်ကြီး၌ သင်၏ အရှင်သခင်သာလျှင် အားထားရာဖြစ်တော်မူ၏။

၁၃။ ထိုနေ့၌ လူသားသည် မိမိတင်ကြိုပို့ထားနှင့်သောကျင့်မှုများနှင့် မိမိနောက်တွင် ချန်ထားခဲ့သောကျင့်မှုများ၏ အကြောင်းကို ကြားရလိမ့်မည်။

၁၄၊၁၅။ ထိုမျှမက လူသားသည် မိမိထုချေချက်များကို တင်ပြငြားသော်လည်း သူသည်ပင်လျှင် သူ့အပေါ်မှာ ခိုင်မာသော သက်သေဖြစ်လိမ့်မည်။

၁၄၊၁၅။ ထိုမျှမက လူသားသည် မိမိထုချေချက်များကို တင်ပြငြားသော်လည်း သူသည်ပင်လျှင် သူ့အပေါ်မှာ ခိုင်မာသော သက်သေဖြစ်လိမ့်မည်။

၁၆။ အို-တမန်တော်၊ ကုရ်အာန်ဂါထာတော်များကို စီးဖြန်းသောအခါ သင်၏ လျှာကို အလျင်စလိုမလှုပ်လင့်။

၁၇။ အမှန်မှာ ကုရ်အာန်ဂါထာတော် အလုံးစုံကို စုရုံး၍ ပြဌာန်း ကြေငြာခြင်းမှာ ငါ၏ တာဝန်တော်သာဖြစ်၏။

၁၈။ ထိုကြောင့် ငါသည် ထိုကျမ်းတော်ကို နားလည်အောင် ရှင်းလင်းဖောြ်ပခြင်းမှာလည်း ငါ၏ တာဝန်တော်သာဖြစ်၏ ။

၁၉။ ထိုမျှမက ထိုကျမ်းတော်မြတ်ကို နားလည်အောင် ရှင်းလင်းဖော်ပြခြင်းမှာလည်း ငါ၏တာဝန်သာဖြစ်၏။

၂၀၊၂၁။ အို-လူသားတို့၊ သင်တို့သည် မှားလေစွ၊ ခေတ္တခဏမျှဖြစ်သောဤဘဝကိုသာ မက်မောခင်တွယ်ကြ၏၊ နောင် တမလွန်ဘဝကို ဂရုမပြုစွန့်လွှကြ၏။

၂၀၊၂၁။ အို-လူသားတို့၊ သင်တို့သည် မှားလေစွ၊ ခေတ္တခဏမျှဖြစ်သောဤဘဝကိုသာ မက်မောခင်တွယ်ကြ၏၊ နောင် တမလွန်ဘဝကို ဂရုမပြုစွန့်လွှကြ၏။

၂၂၊၂၃။ ထိုနေ့တော်ကြီး၌ အချို့မျက်နှာများသည် ရွှင်လန်းတောက်ပလျက် မိမိတို့၏ အရှင်သခင်အား ဖူးမျော်ကြည့်ရှုလျက် ရှိနေကြလိမ့်မည်။

၂၂၊၂၃။ ထိုနေ့တော်ကြီး၌ အချို့မျက်နှာများသည် ရွှင်လန်းတောက်ပလျက် မိမိတို့၏ အရှင်သခင်အား ဖူးမျော်ကြည့်ရှုလျက် ရှိနေကြလိမ့်မည်။

၂၄။ ထို့အပြင် ထိုနေ့တော်ကြီး၌ အခြားမျက်နှာများသည် မရွှင်လန်း၊ ညှိုးနွမ်းလျက် ရှိနေကြလိမ့်မည်။

၂၅။ သူတို့အပေါ်သို့ ဘေးဆိုးကြီးဆိုက်ရောက်လုနီးဖြစ်ကြောင်းကို သင်တမန်တော်သိရလတံ့။

၂၆။ သို့သော်လူသား၏ အသက်ဝိညာဉ် လည်မျိုသို့ရောက်သောအခါ။

၂၇။ သူ့ကို ယခုကယ်နိုင်သည့်မျက်လှည့်ဆရာဘယ်မှာနည်းဟု လူများဆိုကြ၏။

၂၈။ ထိုအခါသူသည် မိမိလောကနှင့် ခွဲခွာရမည့်အချိန်ကျရောက်လာကြောင်း တပ်ရာသေချာသိ၏။

၂၉။ ထို့အပြင်နာကျင်ခြင်းဒုက္ခသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု သူ့ကို ဖိစီးနှိပ်စက်၏။

၃၀။ ထိုနေ့တော်ကြီး၌ သင်၏အရှင်သခင်အထံတော်သို့သာ မောင်းနှင်ခြင်းရှိမည်။

၃၁။ အကြောင်းမူကား သူသည် မယုံမကိုးစား ဆွလားသ်လည်းမပြုချေ။

၃၂။ သို့သော် သူသည် ငြင်းပယ်တော်လှန်၏။

၃၃။ ထို့နောက် သူသည် မိမိသားချင်းများထံသို့ မာန်မာနထောင်လွှားပျော်ရွှင်စွာပြန်သွား၏။

၃၄။ အို-လူသား၊ အပြစ်ဒဏ်တော်သည် သင်နှင့်နီးကပ်လာပြီ၊ ပိုမိုနီးကပ်လာပြီ။

၃၅။ တဖန်သာ၍ နီးကပ်လာပြီ၊ သာ၍သာ၍ နီးကပ်လာပြီ။

၃၆။ သူ့ကို ပေါက်လွှတ်မဲ့စား ထားမည်ဟု လူသားအောက်မေ့သလော။

၃၇။ စင်စစ်မူကား လူသားသည် ပန်းထွက်လာသောကလကရေကြည်ပေါက်ကလေးမဟုတ်ခဲ့သလော။

၃၈။ ထိုကလကရေကြည်မှ သွေးခဲဖြစ်လာ၏၊ ထို့နောက်အလ္လာဟ်အရှင်မြတ်သည် သူ့ကို ပုံသဏ္ဍာန်ပေး၍ အဆင်း အင်္ဂါညီညွတ်စွာဖန်ဆင်းတော်မူ၏။

၃၉။ ထို့နောက် သူမှ အဖိုအမနှစ်မျိုးနှစ်စုံဖန်ဆင်းတော်မူ၏။

၄၀။ ယင်းကဲ့သို့ ဖန်ဆင်းတော်မူထသောအရှင်မြတ်သည် လူသေကို ပြန်ရှင်စေခြင်းငှာစွမ်းနိုင်သည်မဟုတ်လော။