Back to Languages

    Dari - Chapter 23

    Translation by Mawlawi Muhammad Anwar Badkhashani

    Verse 1

    به راستی که مؤمنان کامیاب و رستگار شدند

    Verse 2

    آنانی که ایشان در نماز خود متواضع و ترسناک‌اند

    Verse 3

    و آنانی که ایشان از (کار و سخن) بیهوده روی گردان‌اند

    Verse 4

    و آنانی که ایشان زکات را می‌دهند

    Verse 5

    و آنانی که ایشان شرمگاه‌های خود را (از حرام) نگاه می‌دارند

    Verse 6

    مگر بر همسران یا کنیزان خود، که در این صورت سزاوار ملامتی و (مجازات) نیستند

    Verse 7

    پس هر کس غیر از این را بجوید، پس ایشان همان تجاوز کنندگان‌اند

    Verse 8

    و آنانی که ایشان امانت‌های خود را و عهد خود را رعایت می‌کنند

    Verse 9

    و آنانی که ایشان بر نماز‌های خود محافظت می‌کنند

    Verse 10

    این گروه ایشان وارثان‌اند

    Verse 11

    آنانی که فردوس را به ارث می‌برند، آنها در آن همیشه‌اند

    Verse 12

    و البته انسان (آدم) را از خلاصۀ از گِل آفریدیم

    Verse 13

    باز او را (آدم را به اعتبار نسل وی) نطفۀ در قرارگاه استوار و محفوظ (رحم) قرار دادیم

    Verse 14

    باز آن نطفه را به خون بسته تبدیل کردیم، پس آن خون بسته را به صورت پارۀ گوشت در آوردیم، پس آن پارۀ گوشت را استخوان‌ها ساختیم، پس از آن استخوان‌ها را با گوشت پوشانیدیم، باز او را به آفرینش دیگر (انسان زنده) آفریدیم، پس بسیار بزرگ است الله، بهترین آفرینندگان

    Verse 15

    باز شما بعد از این مراحل حتما می‌میرید

    Verse 16

    باز شما روز قیامت برانگیخته خواهید شد

    Verse 17

    و البته بالای شما هفت راه (آسمان) آفریدیم، و ما هرگز از آفرینش غافل نبوده‌ایم

    Verse 18

    و از آسمان آب را به اندازه فرود آوردیم و آن را در زمین جای دادیم. و همانا ما بر بردن آن تواناییم

    Verse 19

    پس ما به وسیلۀ آن آب باغ‌هایی از درختان خرما و انگور را برای شما ایجاد کردیم که برای شما در آنها میوه‌های بسیار است، و از آنها می‌خورید

    Verse 20

    و (همچنین با آن آب) درختی آفریدیم که در کوه طور سینا می‌روید (درخت زیتون و) روغن و طعام برای خورندگان است

    Verse 21

    و البته برای شما در چهارپایان عبرت است که شما را از آنچه در شکم آنهاست می‌نوشانیم، و برای شما در آن منافع فراوان است و از آن می‌خورید

    Verse 22

    و بر آنها و بر کشتی‌ها حمل می‌شوید

    Verse 23

    و البته نوح را به‌سوی قومش فرستادیم پس گفت: ای قوم من! الله را بپرستید، شما هیچ معبود برحق غیر از الله ندارید. آیا (از عذاب الله و زوال نعمت او) نمی‌ترسید؟

    Verse 24

    پس اشراف و سرانی از قومش که کافر بودند، گفتند: این مرد مگر انسانی همچون شما نیست، می‌خواهد بر شما برتری یابد، اگر الله می‌خواست حتما فرشته‌ها را می‌فرستاد، ما چنین سخنی را از پدران پیشین خود نشنیده‌ایم

    Verse 25

    (و نیز گفتند) او نیست مگر مردی که در او اثر جنون است، پس تا مدتی دربارۀ او انتظار بکشید

    Verse 26

    (نوح) گفت: ای پروردگارم! مرا نصرت ده در قبال آنکه مرا تکذیب کردند

    Verse 27

    پس به او وحی فرستادیم که پیش چشم ما و وحی ما کشتی را بساز، پس وقتی فرمان ما رسید و تنور به فوران آمد، پس در آن از هر نوع حیوان، جفتی (نر و ماده) را سوار کن و خانواده ات را نیز سوار کن، مگر کسی از آنان که وعدۀ (حق) از پیش بر او مقرر شده است، و دربارۀ کسانی که ظلم کرده‌اند با من سخن مگو، زیرا آنان غرق شدنی‌اند

    Verse 28

    پس چون تو و همراهانت بر کشتی قرار گرفتید (سوار شدید) پس بگو: همه ستایش‌ها مخصوص الله است که ما را از قوم ظالم نجات داد

    Verse 29

    و (در وقت فرود آمدن) بگو: ای پروردگارم! مرا در جایی پر خیر و برکت فرود آور، و تو بهترین فرود آورندگانی

    Verse 30

    يقيناً در این (قصۀ نوح) البته نشانه‌هایی است، و بدون شک (ما بندگان خود را) آزمایش کننده بودیم

    Verse 31

    باز بعد از آنان قرنی دیگر را آفریدیم

    Verse 32

    پس در میان‌شان پیغمبری از خودشان فرستادیم که (بگوید) تنها الله را بپرستید، زیرا جز او معبود به حقی ندارید. پس آیا (از شرک) پرهیز نمی‌کنید؟

    Verse 33

    و اشراف قومش که کافر شده بودند و ملاقات روز آخرت را تکذیب نموده بودند و در زندگانی دنیا به آنان آسودگی داده بودیم، گفتند: این شخص جز انسانی مانند شما نیست، از آنچه شما می‌خورید، می‌خورد. و از آنچه شما می‌نوشید، می‌نوشد

    Verse 34

    و (به پیروان خود گفتند:) اگر از انسانی مانند خود اطاعت کنید در آن صورت حتما زیانکار خواهید بود

    Verse 35

    آیا به شما وعده می‌دهد که چون مردید و خاک و استخوان شدید باز شما (بار دیگر زنده می‌گردید و از قبرها) بیرون آورده خواهید شد؟

    Verse 36

    آنچه وعده داده می‌شوید، دور اندر دور است

    Verse 37

    جز زندگانی این جهان ما (هیچ زندگی و حیاتی) وجود ندارد (گروهی از ما) زنده می‌شویم، و ما برانگیخته نخواهیم شد

    Verse 38

    و او جز مردی نیست که بر الله دروغ بسته است و ما تصدیق کننده او نیستیم

    Verse 39

    گفت: ای پروردگارم! به سبب اینکه مرا دروغگوی شمردند، نصرتم ده

    Verse 40

    الله فرمود: بعد از مدت اندک (از کفر و عنادشان) سخت پشیمان خواهند شد

    Verse 41

    پس ناگهان صدای بلند (و مرگبار) نظر به وعدۀ راست، ایشان را فرا گرفت، پس آنان را (مانند) خس و خاشاک (که سیل بر روی آب حمل می‌کند) گردانیدیم، پس دوری و هلاکت باد بر قوم ظالم

    Verse 42

    باز بعد از ایشان نسل‌های (امت‌های) دیگر را آفریدیم

    Verse 43

    هیچ امتی نه از اجل مقرر خود سبقت می‌کند و نه پس می‌ماند

    Verse 44

    باز پیغمبران خود را یکی پس از دیگری فرستادیم، هرگاه پیغمبری برای (هدایت) امتی آمد، او را تکذیب کردند، ما هم یکی را (در هلاکت) تابع دیگری گردانیدیم و (به دیار نیستی فرستادیم و داستان عذاب) آنان را (برای مردم) افسانه ساختیم. پس دوری و هلاکت باد بر قومی که ایمان نمی‌آورند

    Verse 45

    باز موسی و برادرش هارون را با معجزه‌ها و دلایل روشن خود فرستادیم

    Verse 46

    به‌سوی فرعون و سران قوم او، ولی آنان تكبر ورزیدند و قوم سرکش و متکبر بودند

    Verse 47

    پس گفتند: آیا به دو انسانی که مانند خود ما هستند ایمان آوریم، حال آنکه قوم آنها بندگان (خدمت‌گذاران) ما هستند؟

    Verse 48

    در نتیجه، آن دو (موسی و هارون) را تکذیب کردند، پس از جملۀ هلاک شدگان گشتند

    Verse 49

    و يقينا به موسی کتاب (تورات) دادیم تا راهیاب گردند

    Verse 50

    و پسر مریم و مادرش را آیتی گردانیدیم. و آن دو را در زمین بلند جای دادیم که برخوردار از آب روان و محل آرامی بود

    Verse 51

    ای پیغمبران! از چیزهای پاکیزه و حلال بخورید و کارهای نیک کنید، يقينا من به آنچه انجام می‌دهید، دانا هستم

    Verse 52

    در حقیقت این امت شما، امت یگانه است و من پروردگار شما هستم، پس تنها از من بترسید

    Verse 53

    (اما مردم) کار دین خود را در میان خود پراگنده ساختند. و هر گروه به آنچه نزد آنهاست (در حالیکه آن را از خود وضع کرده‌اند) شادمان هستند

    Verse 54

    پس آنان را تا مدتی در جهل و گمراهی که در آن غرقند، بگذار

    Verse 55

    آیا می‌پندارند که آنچه از مال و فرزندان به آنان مدد می‌کنیم،

    Verse 56

    (به خاطر آن است که) ما به نفع‌شان شتاب می‌کنیم؟! نه، بلکه نمی‌فهمند (که ما ایشان را به تدریج می‌گیریم)

    Verse 57

    بی‌گمان آنان که ایشان از ترس پروردگارشان هراسان‌اند

    Verse 58

    و آنان که ایشان به آیات پروردگار خویش ایمان می‌آورند

    Verse 59

    و آنان که ایشان به پروردگار خویش شریک مقرر نمی‌کنند

    Verse 60

    و آنان که ایشان آنچه را باید (در راه الله) بدهند، می‌دهند. در حالیکه دل‌هایشان ترسان است از اینکه به‌سوی پروردگارشان باز می‌گردند

    Verse 61

    آنان‌اند که برای کارهای نیک می‌شتابند و آنان در انجام آن پیشتاز‌اند

    Verse 62

    و هیچ کس را مکلف نمی‌سازیم مگر به قدر توانش. و نزد ما کتابی است که به حق سخن می‌گوید و به آنان هیچ ظلم کرده نمی‌شود

    Verse 63

    بلکه دل‌هایشان از این (قرآن) در غفلت غرق است و آنان غیر از این (کار زشت) کارهای زشت دیگری دارند که انجام دهندۀ آنند

    Verse 64

    (آنها در غفلت‌اند) تا آن که خوشگذرانان ایشان را به عذاب گرفتار می‌کنیم، پس ناگهان شور و فریاد می‌کنند

    Verse 65

    (به آنها گفته می‌شود) امروز شور و فریاد نکنید، چون شما از جانب ما قطعا یاری و مدد نمی‌شود

    Verse 66

    (زیرا) آيات من بر شما خوانده می‌شد، ولی شما بر عقب تان باز می‌گشتید

    Verse 67

    در حالیکه بر مردم (به سبب متولی بودن خانۀ کعبه) تکبر می‌ورزیدید، شب‌ها (در جلسات خود) در بارۀ قرآن بدگویی می‌کردید

    Verse 68

    آیا در این سخن تدبر نکردند، یا چیزی برایشان آمده که برای پدران پیشین آنها نیامده بود؟

    Verse 69

    و یا اینکه پیغمبر خود را نشناختند، پس به این سبب او را انکار می‌کنند؟

    Verse 70

    یا می‌گویند: او دیوانه است؟ (نه، چنین نیست) بلکه او حق را برایشان آورده است. لیکن بیشترشان حق را دوست ندارند

    Verse 71

    و اگر حق از هوی و هوس‌هایشان پیروی می‌کرد، حتما آسمان‌ها و زمین و هر که در آنهاست، تباه می‌شد. بلکه پند و عبرت‌شان را بر آنها آورده‌ایم، اما آنان از پند و نصیحت‌نامه خود روی گردان‌اند

    Verse 72

    یا از آنان مزد می‌طلبی؟ پس رزق و مزد پروردگارت بهتر است. و او بهترین روزی دهندگان است

    Verse 73

    (حال آنکه) به يقين تو آنها را به راه راست می‌خوانی

    Verse 74

    و یقینا کسانی که به آخرت ایمان نمی‌آورند، از راه راست (به راه‌های گمراهی) منحرف شده‌اند

    Verse 75

    و اگر بر آنها رحم کنیم و رنج و سختی که به آنان رسیده (از آنان) برطرف سازیم، باز هم حیران و سرگردان در سرکشی و طغیان خود پا فشاری می‌کنند

    Verse 76

    و البته آنان را به عذاب گرفتار کردیم، ولی برای پروردگارشان نه فروتنی و عاجزی کردند و نه به زاری افتادند

    Verse 77

    تا آن که دری از عذاب شدید بر آنان گشودیم، ناگهان در آن عذاب، ناامید (از نجات) شدند

    Verse 78

    و او ذاتی است که برای شما گوش و چشم‌ها و دل‌ها را آفرید، اما چه اندک شکر می‌گذارید

    Verse 79

    و او ذاتی است که شما را در زمین منتشر و پراگنده ساخت. و به‌سوی او محشور خواهید شد

    Verse 80

    و او ذاتی است که زنده می‌کند و می‌میراند، و اختلاف شب و روز از (فرمان) اوست. آیا نمی‌فهمید؟

    Verse 81

    بلکه (کفار مکه) گفتند مانند آنچه پیشینیان گفته بودند

    Verse 82

    گفتند: آیا چون بمیریم و خاک و استخوان‌هایی چند شویم، آیا برانگیخته خواهیم شد؟

    Verse 83

    البته این وعده به ما، و در گذشته به پدران ما (نیز) داده شده است، اما این، چیزی جز افسانه‌های پیشینیان نیست

    Verse 84

    بگو: زمین و کسانی که در آن هستند در تصرف کیست؟ اگر می‌دانید

    Verse 85

    زودا که گویند: همه (از الله و) در تصرف الله است. بگو: آیا پند نمی‌گیرید؟

    Verse 86

    بگو: پروردگار آسمان‌های هفتگانه و پروردگار عرش بزرگ کیست؟

    Verse 87

    خواهند گفت: این همه از الله است. بگو: پس چرا پرهیزگار نمی‌شوید؟

    Verse 88

    بگو: کیست آن که پادشاهی هر چیزی در دست اوست؟ و او ذاتی است که پناه می‌دهد، و در برابر (عذاب) او (به کسی) پناه داده نمی‌شود، اگر می‌دانید

    Verse 89

    زودا که گویند: همه (از الله و) در تصرف الله است. بگو: پس از کجا فریب داده می‌شوید (مانند افسون شده)؟

    Verse 90

    بلکه حق را برای آنها آورده‌ایم، و البته آنان دروغگو هستند

    Verse 91

    الله هیچ فرزندی نگرفته است و هیچ معبودی با او نبوده است، (اگر چنین می‌بود) هر معبودی آنچه را آفریده بود، با خود می‌برد، و حتما بعضی از آنان بر بعضی دیگر غالب می‌شدند، (لذا) منزه و پاک است الله از آنچه (کافران در حق او) وصف می‌کنند

    Verse 92

    (الله) دانای پنهان و آشکار است، پس برتر است الله از آنچه مشرکین با او شریک مقرر می‌کنند

    Verse 93

    بگو: ای پروردگارم! اگر آنچه را که به آنان وعده داده شده است به من نشان دهی

    Verse 94

    ای پروردگارم! پس مرا (در آن وقت) در جملۀ قوم ظالم قرار مده

    Verse 95

    و به راستی ما بر آن تواناییم که آنچه را به آنان وعده می‌دهیم، به تو نشان دهیم

    Verse 96

    بدی را به روشی که آن بهتر است دفع کن، ما به آنچه وصف می‌کنند داناتریم

    Verse 97

    و بگو: ای پروردگارم! از وسوسه‌های شیاطین به تو پناه می‌برم

    Verse 98

    و (ای پروردگارم) از این که شیاطین پیش من حاضر شوند، به تو پناه می‌برم

    Verse 99

    تا آن که مرگ به‌سوی یکی از آنان آید، گوید: ای پروردگارم! مرا (به دنیا) باز گردانید

    Verse 100

    تا در سرایی که (فرصت‌ها را) از دست داده بودم، کار نیک انجام دهم. نه، هرگز! چون آن سخنی است که او گویندۀ آن (تنها بر زبان) است، و پیش روی آنها حایلی است تا روزی که برانگیخته شوند

    Verse 101

    پس چون در صور دمیده شود، پس هیچگونه نسبت قرابت در میان‌شان نمی‌ماند و (در آن روز) از یکدیگر نمی‌پرسند

    Verse 102

    پس کسانی که میزان اعمال نیک‌شان سنگین باشد، پس این گروه، ایشان نجات یافته‌گان‌اند

    Verse 103

    و کسانی که کفّۀ اعمال نیک‌شان سبک باشد، اینان خویشتن را خساره مند نموده‌اند، و در جهنم همیشه خواهند ماند

    Verse 104

    و آتش دوزخ چهره‌هایشان را می‌سوزاند، و آنها در آنجا غمگین و ترش روی‌اند

    Verse 105

    آیا آیات من بر شما خوانده نمی‌شد، ولی شما آنها را دروغ می‌پنداشتید؟

    Verse 106

    می‌گویند: ای پروردگار ما! بدبختی (لذت‌ها و شهوات) ما بر ما غالب شد، و مردم گمراه بودیم

    Verse 107

    ای پروردگار ما! ما را از این جا بیرون کن، پس اگر باز (به سوی کفر و شرک) برگشتیم، پس در این صورت ظالم خواهیم بود

    Verse 108

    (الله) فرماید: با ذلت و رسوایی داخل شوید و با من سخن نگویید

    Verse 109

    چون گروهی از بندگان من می‌گفتند: ای پروردگار ما! ایمان آوردیم، پس ما را بیامرز و به ما رحم کن، و تو بهترین رحم کنندگانی

    Verse 110

    پس شما آنها را به تمسخر گرفتید، تا جایی (که غافل شدید و) ذکر و عبادت مرا از یادتان برد، و شما بر آنان (بندگان مخلص من) می‌خندیدید

    Verse 111

    البته من هم امروز به سبب صبرشان (در برابر اذیت و تمسخر شما) به آنان این طور پاداش دادم و تنها آنان رستگاران‌اند

    Verse 112

    (الله از ایشان می‌پرسد:) چه مدت، به عدد سال‌ها در روی زمین ماندید؟

    Verse 113

    (در جواب) گویند: یک روز یا بخشی از یک روز ماندیم، پس از شمارکنندگان بپرس

    Verse 114

    الله می‌فرماید: جز اندکی درنگ نکردید، کاش شما می‌دانستید

    Verse 115

    آیا پنداشتید که شما را بیهوده آفریده‌ایم، و این که به‌سوی ما بازگردانده نمی‌شوید؟

    Verse 116

    پس برتر است الله (از این که جهان را بیهوده خلق کند و او) پادشاه برحق است، هیچ معبودی برحق غير از او نیست، اوست پروردگار عرش بزرگ گرامی

    Verse 117

    و هر کس با الله معبود دیگری را بخواند که هیچ دلیلی بر حقانیت آن ندارد. پس حساب او تنها با الله است. يقينا کافران رستگار نمی‌شوند

    Verse 118

    و بگو: پروردگارم! (مرا) بیامرز و (بر من) رحم کن، زیرا تو بهترین رحم کنندگانی