Back to Languages
Persian - Chapter 37 - As-Saffat
Translation by Mohammad Sadeqi Tehrani — Permalink
Verse 1 — Surah As-Saffat 37:1
سوگند به صف‌بستگان ، صف‌بستنی (زیبا)
Verse 2 — Surah As-Saffat 37:2
پس به زجرکنندگان، زجر کردنی (بی‌مهابا)
Verse 3 — Surah As-Saffat 37:3
پس به خوانندگان و پیروان یادوارهای (وحیانی)
Verse 4 — Surah As-Saffat 37:4
(که) به‌راستی معبود شما به‌درستی یگانه است
Verse 5 — Surah As-Saffat 37:5
پروردگار آسمان‌ها و زمین و آنچه میان آن دو است و پروردگار خاورها
Verse 6 — Surah As-Saffat 37:6
ما نزدیکترین آسمان (به این زمین) را به زیوری آراستیم (که همان) کل ستارگان [:درخشان و غیر درخشان] است
Verse 7 — Surah As-Saffat 37:7
و (آنها را) برای نگهبانی از هر شیطان سرکشی به پاسداری گماشتیم
Verse 8 — Surah As-Saffat 37:8
(بدان‌گونه که) نمی‌توانند به (سخنان) انبوه برتران (و) بالاتران [:فرشتگان] در بالاترین جایگاهشان گوش فرا دهند و از هر سو با نیزه‌ها(ی آتشین) انداخته می‌شوند
Verse 9 — Surah As-Saffat 37:9
حال آنکه رانده‌شدگانند، و برایشان عذابی دایم و خالص است
Verse 10 — Surah As-Saffat 37:10
مگر کسی که به شنودی دزدانه (و) سریع (سخنانی را) بدزدد، پس شهابی شکافنده از پی او می‌تازد
Verse 11 — Surah As-Saffat 37:11
پس، (از اینان) رأیی نوین بخواه؛ آیا ایشان در آفرینش سخت‌ترند یا کسانی (دیگر) که آفریدیم؟ ما آنان را از گِلی چسبنده آفریدیم
Verse 12 — Surah As-Saffat 37:12
بلکه عجب داشتی و (آنها) ریشخند می‌کنند
Verse 13 — Surah As-Saffat 37:13
و هنگامی که یادآوری شوند یاد نمی‌کنند
Verse 14 — Surah As-Saffat 37:14
و هنگامی (هم که) آیتی ببینند در پی تمسخر آنند
Verse 15 — Surah As-Saffat 37:15
و گویند: «این جز سحری آشکارگر نیست.»
Verse 16 — Surah As-Saffat 37:16
«آیا چون مُردیم و خاک و استخوان‌هایی بودیم، آیا به‌راستی و بیچون برانگیخته می‌شویم؟»
Verse 17 — Surah As-Saffat 37:17
«آیا و پدران نخستینمان (نیز برانگیخته می‌گردند)؟!»
Verse 18 — Surah As-Saffat 37:18
بگو: «آری! و شما (نیز) خوار و بی‌مقدارید!»
Verse 19 — Surah As-Saffat 37:19
پس آن (فریاد جان‌افزا) تنها یک فریاد برکَنَنده است (و بس! ) پس ناگهان آنان می‌نگرند
Verse 20 — Surah As-Saffat 37:20
و گویند: «ای وای بر ما! این روز بُروز طاعت است!»
Verse 21 — Surah As-Saffat 37:21
(گفته شود) «این است روز جدایی (کسان از ناکسان) که بدان تکذیب می‌کردید.»
Verse 22 — Surah As-Saffat 37:22
«کسانی را که ستم کرده‌اند و همردیفانشان و آنچه را می‌پرستیده‌اند.»
Verse 23 — Surah As-Saffat 37:23
«غیر از خدا، گرد آورید و سوی راه مستقیم جهنّم رهبریشان کنید!»
Verse 24 — Surah As-Saffat 37:24
«و بازداشتشان نمایید، (که) آنان همواره مورد بازخواستند!»
Verse 25 — Surah As-Saffat 37:25
«برایتان چیست [:چه بیماری است] (که) همدیگر را یاری نمی‌کنید؟!»
Verse 26 — Surah As-Saffat 37:26
بلکه امروز آنان به ناچار از دَر تسلیم درآمدگانند
Verse 27 — Surah As-Saffat 37:27
و بعضی روی به بعضی دیگر آوردند حال آنکه از یکدیگر می‌پرسند
Verse 28 — Surah As-Saffat 37:28
(و) گویند: «شما (با باطنی دروغین) از درِ راستی با ما در می‌آمده‌اید.»
Verse 29 — Surah As-Saffat 37:29
گویند: « (نه!) بلکه خودتان باایمان نبوده‌اید.»
Verse 30 — Surah As-Saffat 37:30
«و ما را بر شما هیچ سلطه‌ای نبود، بلکه خودتان سرکش بوده‌اید.»
Verse 31 — Surah As-Saffat 37:31
«پس گفته‌ی پروردگارمان بر ما پابرجا و درست آمد؛ ما همواره بیچون چشنده‌ی عذابیم!»
Verse 32 — Surah As-Saffat 37:32
«پس شما را گمراه کردیم، (زیرا) بی‌گمان خودمان (هم) گمراه بوده‌ایم!»
Verse 33 — Surah As-Saffat 37:33
در نتیجه، آنان در آن روز بیچون در (ژرفای) عذاب شریک یکدیگرند
Verse 34 — Surah As-Saffat 37:34
(آری،) ما به‌راستی با مجرمان چنان می‌کنیم
Verse 35 — Surah As-Saffat 37:35
بی‌گمان همانان بودند (که) وقتی به ایشان گفته می‌شد: «خدایی جز خدای یگانه نیست» بزرگ‌خواهی می‌کردند (و سر باز می‌زدند)
Verse 36 — Surah As-Saffat 37:36
و گویند: «آیا ما به‌راستی برای شاعری دیوانه دست از خدایانمان برداریم؟!»
Verse 37 — Surah As-Saffat 37:37
بلکه تمامی حق (حقیقت) را آورده و فرستادگان (خدا) را تصدیق نموده است
Verse 38 — Surah As-Saffat 37:38
بیچون، شما همی چشنده‌ی عذابی پر درد هستید
Verse 39 — Surah As-Saffat 37:39
و جز آنچه می‌کرده‌اید جزا نمی‌یابید
Verse 40 — Surah As-Saffat 37:40
مگر بندگان پاک شده‌ی (از طرف) خدا
Verse 41 — Surah As-Saffat 37:41
ایشان برایشان روزی‌ای معلوم است؛
Verse 42 — Surah As-Saffat 37:42
(از انواع) میوه‌ها! حال آنکه آنان گرامی‌شدگانند
Verse 43 — Surah As-Saffat 37:43
در باغ‌های (پر) نعمت
Verse 44 — Surah As-Saffat 37:44
(تکیه‌زنان) بر تخت‌هایی در حالی‌که برابر یکدیگرند
Verse 45 — Surah As-Saffat 37:45
با جامی از نوشابه‌ای روان (که) پیرامونشان به گردش می‌آید؛
Verse 46 — Surah As-Saffat 37:46
(که) سپید است و نوشندگان را لذّتی (خاص) می‌دهد
Verse 47 — Surah As-Saffat 37:47
نه در آن هلاکتی ناخودآگاه است و نه ایشان از آن (از عقل) تهی می‌گردند
Verse 48 — Surah As-Saffat 37:48
و در نزدشان (زنانی) با چشمان فروهشته‌ی درشتند
Verse 49 — Surah As-Saffat 37:49
گویی ایشان به‌راستی تخمی پنهانند،
Verse 50 — Surah As-Saffat 37:50
پس برخیشان به برخی روی نموده، در حالی‌که از همدیگر پرس‌وجو می‌کنند
Verse 51 — Surah As-Saffat 37:51
گوینده‌ای از آنان گفت: «به‌راستی من (در دنیا) همنشینی داشتم،»
Verse 52 — Surah As-Saffat 37:52
«(که به من) می‌گوید: آیا واقعاً تو بی‌گمان از تصدیق‌کنندگانی؟»
Verse 53 — Surah As-Saffat 37:53
«آیا هنگامی (که) ما مردیم و خاک و استخوان‌هایی بودیم آیا بیچون ما به‌درستی جزا یافتگانیم؟»
Verse 54 — Surah As-Saffat 37:54
گفت: «آیا شما سر بر (جهنم) آورندگانید؟»
Verse 55 — Surah As-Saffat 37:55
پس سر بر آورد تا او را در وسط آتش فروزان دید
Verse 56 — Surah As-Saffat 37:56
گفت: «به خدا سوگند، چیزی نمانده بود که تو مرا بیچون به سقوط کشانی.»
Verse 57 — Surah As-Saffat 37:57
«و اگر نعمت پروردگارم نبود، بی‌گمان من (نیز) از احضارشدگان (برای پرسش و در آن آتش) بودم.»
Verse 58 — Surah As-Saffat 37:58
(و از رویِ شوق می‌گوید:) «آیا پس ما دیگر (از) میرندگان نیستیم؟»
Verse 59 — Surah As-Saffat 37:59
«جز همان مرگ نخستینمان؟ و ما هرگز از معذبان نیستیم؟!»
Verse 60 — Surah As-Saffat 37:60
«به‌راستی همواره این همان کامیابی سالم بزرگ است!»
Verse 61 — Surah As-Saffat 37:61
پس برای همانند این (پاداش) باید عمل‌کنندگان عمل کنند
Verse 62 — Surah As-Saffat 37:62
آیا این (منزلگاه والا) برای پذیرایی واردان بهتر است، یا درخت زقّوم؟
Verse 63 — Surah As-Saffat 37:63
همواره، ما آن را برای ستمگران مایه‌ی آزمایشی آتشین گردانیدیم
Verse 64 — Surah As-Saffat 37:64
آن بی‌گمان (همان) درختی است که در (ژرفای) آتش سوزان برون می‌تند
Verse 65 — Surah As-Saffat 37:65
ثمره‌ی آغازینش گویی - آن- همانا سرهای شیاطین است
Verse 66 — Surah As-Saffat 37:66
پس بی‌گمان آنان [:دوزخیان] بیچون خورندگان از آن و پُرکنندگان شکم‌هاشان از آنند
Verse 67 — Surah As-Saffat 37:67
سپس ایشان را (افزون) بر آن، بیچون آمیخته‌ای به‌راستی از مایعی بس جوشان است
Verse 68 — Surah As-Saffat 37:68
سپس همواره بازگشتشان بیامان سوی آتش بس زبانه‌دارِ سوزان است
Verse 69 — Surah As-Saffat 37:69
آنان همانا پدران خود را گمراهان یافتند
Verse 70 — Surah As-Saffat 37:70
پس (هم) ایشان بر پیِ‌شان با سرعتی برق‌آسا ترسان و شتاب‌زدگانند
Verse 71 — Surah As-Saffat 37:71
و بی‌گمان پیش از آنان بیشتر پیشینیان همی به گمراهی افتادند
Verse 72 — Surah As-Saffat 37:72
و همواره در میانشان بس هشداردهندگانی فرستادیم
Verse 73 — Surah As-Saffat 37:73
پس بنگر (که) فرجام هشدارشدگان چگونه بوده است؛
Verse 74 — Surah As-Saffat 37:74
بجز بندگان پاک شده (ی از طرف) خدا
Verse 75 — Surah As-Saffat 37:75
و همانا نوح، ما را به‌درستی ندا در داد. پس به‌راستی چه نیک اجابت‌کنندگان بوده‌ایم
Verse 76 — Surah As-Saffat 37:76
و او و کسانش را از اندوه بس بزرگ رهانیدیم
Verse 77 — Surah As-Saffat 37:77
و تنها فرزندان (صالح) و پیروانش را باقی گذاشتیم
Verse 78 — Surah As-Saffat 37:78
و در میان آیندگان بر او (آوازه‌ی نیک) بر جای نهادیم
Verse 79 — Surah As-Saffat 37:79
سلامی (ربانی) بر نوح در (میان) جهانیان
Verse 80 — Surah As-Saffat 37:80
ما همانا این گونه نیکوکاران را پاداش (شایسته) می‌دهیم
Verse 81 — Surah As-Saffat 37:81
به‌راستی او از بندگان باایمان ماست
Verse 82 — Surah As-Saffat 37:82
سپس دیگران را غرق کردیم
Verse 83 — Surah As-Saffat 37:83
و بی‌گمان، ابراهیم به‌راستی از پیروان او بود
Verse 84 — Surah As-Saffat 37:84
چون با دلی بس سالم به (پیشگاهِ) پروردگارش آمد
Verse 85 — Surah As-Saffat 37:85
چون به پدر (تربیتی) خود و قوم خود گفت: «چه چیزی را می‌پرستید؟»
Verse 86 — Surah As-Saffat 37:86
«آیا به گزاف و انحراف خدایانی (دروغین) را جز خدا(ی راستین) می‌خواهید؟
Verse 87 — Surah As-Saffat 37:87
«پس گمانتان به پروردگار جهانیان چیست؟»
Verse 88 — Surah As-Saffat 37:88
پس (آن‌گاه) نظری (ظاهری) در ستارگان افکند
Verse 89 — Surah As-Saffat 37:89
پس گفت: «من به‌راستی بیمارم!»
Verse 90 — Surah As-Saffat 37:90
پس پشت‌کنان از او روی برتافتند
Verse 91 — Surah As-Saffat 37:91
پس نهانی با حیله‌ای (ایمانی) به سوی خدایانشان تمایل کرد. پس گفت: «آیا (غذا) نمی‌خورید؟»
Verse 92 — Surah As-Saffat 37:92
«شما را چه شده که سخن نمی‌گویید؟!»
Verse 93 — Surah As-Saffat 37:93
پس با دست راست، به گونه‌ای پنهان و حیله‌گرانه بر (سرها)شان کوبید
Verse 94 — Surah As-Saffat 37:94
پس شتابان سویش روان شدند
Verse 95 — Surah As-Saffat 37:95
(ابراهیم) گفت: «آیا آنچه را (خود) می‌تراشید، می‌پرستید؟»
Verse 96 — Surah As-Saffat 37:96
«حال آنکه خدا شما و آنچه را که می‌‌سازید آفریده است!»
Verse 97 — Surah As-Saffat 37:97
گفتند: «برایش سازمانی (جهنمی) بسازید، پس او را در (آن) جهنم بیفکنید.»
Verse 98 — Surah As-Saffat 37:98
پس خواستند به او نیرنگی زنند. پس ما آنان را پست‌ترین (آفریدگان) گردانیدیم
Verse 99 — Surah As-Saffat 37:99
و (ابراهیم) گفت: «من همواره سوی پروردگارم رهسپارم. زودا (که) مرا راه نماید!»
Verse 100 — Surah As-Saffat 37:100
«پروردگارم! برایم (فرزندی) از شایستگان ببخش.»
Verse 101 — Surah As-Saffat 37:101
پس او را به پسری بردبار مژده دادیم
Verse 102 — Surah As-Saffat 37:102
پس هنگامی که با او به سَعْی (میان صفا و مروه) رسید، گفت: «فرزندم! من بی‌گمان در خواب (چنان) می‌بینم که تو را بیچون سر می‌بُرَم. پس بنگر چه (در) نظر داری؟» گفت: «پدرم! آنچه را مأموری به انجام رسان! زودا اگر خدا بخواهد، مرا از شکیبایان خواهی یافت.»
Verse 103 — Surah As-Saffat 37:103
پس چون هر دو تن (در برابر امر خدا) سر تسلیم فرود آوردند و پسرک را به پیشانی (بر خاک) افکند،
Verse 104 — Surah As-Saffat 37:104
و او را ندا در دادیم: «ای ابراهیم!»
Verse 105 — Surah As-Saffat 37:105
«رؤیا(ی خود) را به‌راستی راست آوردی! ما بی‌گمان نیکوکاران را چنان پاداش می‌دهیم!»
Verse 106 — Surah As-Saffat 37:106
به‌درستی این همانا آزمایش روشنگر است
Verse 107 — Surah As-Saffat 37:107
و او را در ازای کشتنِ [:قربانیِ] بزرگی رهانیدیم
Verse 108 — Surah As-Saffat 37:108
و در (میان) آیندگان بر او (آوازه‌ی نیک) بر جای گذاشتیم
Verse 109 — Surah As-Saffat 37:109
سلامی (ربانی) بر ابراهیم
Verse 110 — Surah As-Saffat 37:110
(ما) نیکوکاران را بدین‌سان پاداش می‌دهیم
Verse 111 — Surah As-Saffat 37:111
بی‌گمان، او از بندگان باایمان ماست
Verse 112 — Surah As-Saffat 37:112
و او را به (ولادت) اسحاق - حال آنکه پیامبری برجسته از (جمله‌ی) شایستگان است - مژده دادیم
Verse 113 — Surah As-Saffat 37:113
و بر (سر و سامان) او و اسحاق برکت فرو ریختیم. حال آنکه از نسل آن دو برخی نیکوکار و برخی به گونه‌ای آشکارگر، به خود ستمکار است
Verse 114 — Surah As-Saffat 37:114
و به‌راستی بر موسی و هارون بسی منّت نهادیم
Verse 115 — Surah As-Saffat 37:115
و آن دو و قومشان را از بلای بزرگ رهانیدیم
Verse 116 — Surah As-Saffat 37:116
و آنان را یاری دادیم، پس (هم)آنان چیرگان بودند
Verse 117 — Surah As-Saffat 37:117
و آن دو را کتاب روشنی‌خواه دادیم
Verse 118 — Surah As-Saffat 37:118
و هر دو را به راه راست - به‌گونه‌ای مماس - رهبری کردیم
Verse 119 — Surah As-Saffat 37:119
و بر آن دو در (میان) آیندگان (نام نیک) واگذاشتیم
Verse 120 — Surah As-Saffat 37:120
سلامی (ربانی) بر موسی و هارون
Verse 121 — Surah As-Saffat 37:121
بی‌گمان ما نیکوکاران را چنان پاداش می‌دهیم
Verse 122 — Surah As-Saffat 37:122
همانا آنان از بندگان باایمان مایند
Verse 123 — Surah As-Saffat 37:123
و به‌راستی الیاس به‌درستی از فرستادگان ماست
Verse 124 — Surah As-Saffat 37:124
چون به قوم خود گفت: «آیا پروا نمی‌دارید؟»
Verse 125 — Surah As-Saffat 37:125
«آیا (بتِ) بعل را می‌خوانید (و می‌پرستید) و بهترین آفرینندگان را وامی‌گذارید؟!»
Verse 126 — Surah As-Saffat 37:126
«خدا، پروردگارتان و پروردگار پدران نخستینتان را؟!»
Verse 127 — Surah As-Saffat 37:127
پس او را تکذیب کردند، پس (هم)ایشان همانا (برای حساب) احضار شدگانند
Verse 128 — Surah As-Saffat 37:128
مگر بندگان اخلاص‌یافته‌ی (از سوی) خدا (که بی‌حساب در رحمتند)
Verse 129 — Surah As-Saffat 37:129
و بر (سر و سامان)ش در (میان) آیندگان (آوازه‌ی نیک) واگذاشتیم
Verse 130 — Surah As-Saffat 37:130
درودی (ربانی) بر اِل یاسین
Verse 131 — Surah As-Saffat 37:131
ما بی‌گمان نیکوکاران را اینگونه پاداش می‌دهیم
Verse 132 — Surah As-Saffat 37:132
به‌راستی او از بندگان باایمان ماست
Verse 133 — Surah As-Saffat 37:133
و به‌راستی، لوط همانا از زمره‌ی فرستادگان (ما) است
Verse 134 — Surah As-Saffat 37:134
چون او را و همه‌ی کسانش را رهانیدیم
Verse 135 — Surah As-Saffat 37:135
جز زنی سالخورده (و) ناتوان که در میان باقی‌ماندگان (از گمراهان) بود
Verse 136 — Surah As-Saffat 37:136
سپس دیگران را نابود کردیم
Verse 137 — Surah As-Saffat 37:137
و بی‌گمان، شما همواره بر آنان صبحگاهان
Verse 138 — Surah As-Saffat 37:138
و شامگاهان می‌گذرید! آیا پس خردورزی نمی‌کنید؟
Verse 139 — Surah As-Saffat 37:139
و به‌راستی، یونس همانا از زمره‌ی فرستادگان (ما) است
Verse 140 — Surah As-Saffat 37:140
چون سوی آن کشتی پُر (از سرنشینان) بگریخت
Verse 141 — Surah As-Saffat 37:141
پس با آنان قرعه انداخت (و) در نتیجه از رانده‌شدگان (از آن) بود
Verse 142 — Surah As-Saffat 37:142
(او را به دریا افکندند.) پس (آن) ماهی بزرگ او را بلعید، در حالی که او نکوهش کننده‌ی (خود) بود
Verse 143 — Surah As-Saffat 37:143
پس اگر او از زمره‌ی تسبیح‌کنندگان نبود
Verse 144 — Surah As-Saffat 37:144
بی‌گمان تا روزی که برانگیخته می‌شوند، در شکم آن ماهی (همچنان) می‌ماند
Verse 145 — Surah As-Saffat 37:145
پس او را در حالی که ناخوش بود، به ساحل (عریان و بی‌سامان) افکندیم
Verse 146 — Surah As-Saffat 37:146
و بر (سر و سامان)ش درختی از کدو بن رویاندیم
Verse 147 — Surah As-Saffat 37:147
و او را سوی یکصدهزار (نفر) یا بیشتر (به رسالت) فرستادیم
Verse 148 — Surah As-Saffat 37:148
پس ایمان آوردند. در نتیجه تا چندی برخوردارشان کردیم
Verse 149 — Surah As-Saffat 37:149
پس، از مشرکان جویای رأیی نوین شو. آیا پروردگارت را دختران و آنان را پسران است؟
Verse 150 — Surah As-Saffat 37:150
یا فرشتگان را مادینه آفریدیم، حال آنکه آنان شاهد بودند؟
Verse 151 — Surah As-Saffat 37:151
هان! (که) آنان از (گزاف و) انحرافشان بی‌گمان گویند
Verse 152 — Surah As-Saffat 37:152
«خدا (فرزند) بزاد!» در حالی که آنان بی‌گمان دروغگویانند
Verse 153 — Surah As-Saffat 37:153
آیا (خدا) دختران را بر پسران برگزیده است؟
Verse 154 — Surah As-Saffat 37:154
پس شما را چه شده؟ چگونه داوری می‌کنید؟
Verse 155 — Surah As-Saffat 37:155
آیا پس (از این هم) متذکر نمی‌شوید؟
Verse 156 — Surah As-Saffat 37:156
یا برایتان (در دعوایتان) سلطه‌ای آشکارگر است؟
Verse 157 — Surah As-Saffat 37:157
پس اگر (از) راستان بوده‌اید، کتاب (وحیانی)تان را بیاورید
Verse 158 — Surah As-Saffat 37:158
و بین خدا و جنّیان نسبی قرار دادند، حال آنکه به‌راستی جنّیان نیک دانسته‌اند (که برای حساب پس‌دادن) همواره خودشان بیچون احضارشد‌گانند
Verse 159 — Surah As-Saffat 37:159
خدا منزّه است از آنچه (به غلط و نارسایی) توصیف می‌کنند
Verse 160 — Surah As-Saffat 37:160
بجز بندگان اخلاص‌شده (از سوی) خدا (که او را به حقیقیت توصیف می‌کند)
Verse 161 — Surah As-Saffat 37:161
پس همانا، شما و آنچه (که شما آن را) می‌پرستید،
Verse 162 — Surah As-Saffat 37:162
بر ضدّ او [:خدا] فتنه‌گر نتوانید بود
Verse 163 — Surah As-Saffat 37:163
مگر کسی که آتش‌افروز (دوزخ) پرسوز است
Verse 164 — Surah As-Saffat 37:164
و هیچ یک از ما (فرشتگان) نیست، مگر (اینکه) برای او مقام و مرتبه‌ای معلوم است
Verse 165 — Surah As-Saffat 37:165
و به‌راستی، ماییم که (برای انجام فرمان خدا) به‌درستی صف اندر صفیم
Verse 166 — Surah As-Saffat 37:166
و همانا ما، خودهامان همواره تسبیح‌گویانیم
Verse 167 — Surah As-Saffat 37:167
و گرچه آنان بیامان می‌گفته‌اند
Verse 168 — Surah As-Saffat 37:168
«اگر همواره یادوارهای از پیشینیان نزدمان بود،»
Verse 169 — Surah As-Saffat 37:169
«بیچون بندگان خالص‌شده‌ی خدا بوده‌ایم!»
Verse 170 — Surah As-Saffat 37:170
در نتیجه به آن کافر شدند، پس در آینده‌ای دور خواهند دانست
Verse 171 — Surah As-Saffat 37:171
و به‌راستی و درستی کلمه‌ی ما برای بندگان فرستاده‌شده‌ی ما از پیش (چنان) رفته است
Verse 172 — Surah As-Saffat 37:172
آنان به‌راستی (بر دشمنانشان) بی‌گمان یاری‌شدگاند
Verse 173 — Surah As-Saffat 37:173
و بی‌گمان سپاهمان همان پیروزمندانند
Verse 174 — Surah As-Saffat 37:174
پس تا مدّتی (معیّن) از آنان روی برتاب
Verse 175 — Surah As-Saffat 37:175
و آنان را بنگر. پس (همانان) در دور زمان خواهند نگریست
Verse 176 — Surah As-Saffat 37:176
پس آیا عذاب ما را شتابزده خواستارند؟
Verse 177 — Surah As-Saffat 37:177
پس، آن‌گاه که (عذابمان) به جایگاه و پایگاه وسیعشان فرود آید، چه بد صبحگاهی برای هشدارشدگان است
Verse 178 — Surah As-Saffat 37:178
و از ایشان تا مدّتی روی برتاب
Verse 179 — Surah As-Saffat 37:179
و بنگر. پس در دُور زمان خواهند نگریست
Verse 180 — Surah As-Saffat 37:180
منزّه است پروردگار تو، پروردگار با عزت، از آنچه وصف می‌کنند
Verse 181 — Surah As-Saffat 37:181
و سلامی بر تمامی فرستادگان(مان)
Verse 182 — Surah As-Saffat 37:182
و تمامی ستایش ویژه‌ی خدای جهانیان است