Albanian - Chapter 75 - Al-Qiyamah

Betohem, seriozisht, në Ditën e Kijametit

Dhe betohem, seriozisht, në shpirtin që veten e qorton

A mendon njeriu se nuk do t’i tubojmë eshtrat e tij

Po, si jo! Ne kemi mundësi të rikrijojmë eedhe majet e thonjve të gishtërinjve të tij

Por njeriu dëshiron të gabojë në jetë

Ai pyet: “Kur do të bëhet kijameti”

Por kur t’i shtanget shikimi

Edhe hëna të errësohet

Dhe Dielli me hënë të bashkohet

Atë ditë njeriu do të thotë: “Kah të iket?!”

Askund! Nuk ka strehim

Atë ditë cakur është te Zoti yt

Atë ditë njeriu do të informohet për atë që e ka shpejtuar ose e ka vonuar

Por njeriu është dëshmitarë kundër vetes

Edhe pse përpiqet të sjellë arsyetimet e tij

Atë (Kur’anin) mos e shqipto me gjuhë për ta shpejtuar

Ne kemi detyrë tubimin dhe leximin e tij

E kur e lexojmë, ti përcille leximin e tij

E pastaj, është detyrë e jona ta shkoqisim

Por ani! Ju e dashuroni këtë jetë të kalueshme

Dhe e leni pas shpine atë tjetrën

Atë ditë disa fytyra do të shkelqejnë

E disa fytyra atë ditë do të jenë të ngrysura

Zotin e vet do ta shikojnë

Duke menduar se do t’i godit fatkeqësi

Po, si jo! Kur (shpirti) depërton në eshtrat kyqe

dhe të thuhet, “Kush është shërues”

Dhe mendoi se është momenti i ndarjes

Dhe këmba me këmbë ndërlidhet

Te Zoti yt do të sillen atë ditë

“Dhe nuk ka besuar as e ka kryer faljen

por ka kthyer shpinën dhe ka përgënjeshtruar

E pastaj shkon tek të vetët, mendjemadh”

I mjeri ti! I mjeri ti

Dhe prapë, i mjeri ti! I mjeri ti

A mendon njeriu se do të lihet në vullnet të vetin, pa përgjegjësi

A nuk ka qenë një pikë fare që hudhet

Pastaj ka qenë gjak i trashur dhe e ka krijuar në formën e përsosur, të fundit

Dhe prej atij bëri dy qifte, mashkull dhe femër

Po a nuk ka Ai mundësi të ngjallë të vdekurin