Thai - Chapter 74 - Al-Muddaththir

โอ้ผู้ห่มกายอยู่เอ๋ย

จงลุกขึ้น แล้วประกาศตักเตือน

และแด่พระเจ้าของเจ้า จงให้ความเกียงไกร (ต่อพระองค์)

และเสื้อผ้าของเจ้า จงทำให้สะอาด

และสิ่งสกปรกก็จงหลบหลีกให้ห่างเสีย

และอย่าทำคุณ เพื่อหวังการตอบแทนอันมากมาย

และเพื่อพระเจ้าของเจ้าเท่านั้นจงอดทน

ในที่สุด เมื่อเสียงเป่าถูกเป่าขึ้น

นั่นคือ วันนั้น วันแห่งความยากลำบาก

แก่บรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธา มิใช่เป็นเรื่องง่าย

จงปล่อยข้าไว้กับผู้ที่ข้าได้สร้างเขาไว้แต่ลำพังเถิด

และข้าได้ทำให้เขามีทรัพย์สมบัติอย่างล้นเหลือ

และลูกหลานอย่างพรั่งพร้อม

และข้าได้ทำให้เขาสุขสบายอย่างราบรื่น

แล้วเขายังโลภที่จะให้ข้าเพิ่มพูนแก่เขาอีก

เปล่าเลย เพราะว่าเขาเป็นผู้ดื้อรั้นต่อสัญญาณต่าง ๆ ของเรา

ในไม่ช้าข้าจะเพิ่มพูนความยากลำบากแก่เขา

แท้จริงเขาได้ใคร่ครวญและคาดคะเน

ดังนั้น เขาได้รับความหายนะ เขาจะคาดคะเนได้อย่างไร

แล้วเขาได้รับความหายนะ เขาจะคาดคะเนได้อย่างไร

แล้วเขาได้ตรึกตรอง

แล้วเขาทำหน้าบูดบึ้ง และทำหน้านิ่วคิ้วขมวด

แล้วเขาก็ผินหลังออกไป และหยิ่งผยอง

แล้วเขากล่าวว่า นี่มิใช่อื่นนอกจากเป็นมายากลที่สืบทอดกันมา

นี่มิใช่อื่นใดนอกจากเป็นคำพูดของปุถุชน

ในไม่ช้าข้าจะโยนเขาเข้าสู่กองไฟที่เผาไหม้

และอันใดเล่าทำให้เจ้ารู้ได้ว่า สิ่งที่เผาไหม้นั้นคืออะไร

มันจะไม่เหลืออะไรเลย และมันจะไม่ปล่อยผู้ใดให้คงเหลือไว้ (เช่นกัน)

มันจะเผาไหม้ผิวหนังจนเกรียมดำ

เหนือมันมีมลาอิกะฮฺสิบเก้าท่าน

และเรามิได้แต่งตั้งผู้ใดเป็นยามเฝ้าประตูนรก นอกจากมลาอิกะฮฺเท่านั้น และเรามิได้กำหนดจำนวนของพวกเขาไว้ เว้นแต่เพื่อเป็นการทดสอบแก่บรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธา เพื่อบรรดาอะฮฺลุลกิตาบจะได้เชื่อมั่น และบรรดาผู้ศรัทธาจะได้เพิ่มพูนการศรัทธา และบรรดาอะฮฺลุลกิตาบรวมทั้งบรรดาผู้ศรัทธาจะไม่ต้องสงสัย และเพื่อบรรดาผู้ในหัวใจของพวกเขามีโรค อีกทั้งบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาจะกล่าวว่า อัลลอฮฺทรงประสงค์อะไรด้วยอุปมานี้ เช่นนั้นแหละอัลลอฮฺจะทรงให้หลงทางผู้ที่พระองค์ทรงประสงค์ และจะทรงชี้แนะทางแก่ผู้ที่พระองค์ทรงประสงค์และไม่มีผู้ใดรู้จำนวนไพร่พลของพระเจ้าของเจ้า นอกจากพระองค์ และนี่มิใช่อื่นใด นอกจากเป็นข้อตักเตือนแก่มนุษย์

เปล่าเลย ขอสาบานด้วยดวงจันทร์

ขอสาบานด้วยกลางคืนเมื่อมันคล้อยไป

ขอสาบานด้วยยามเช้าเมื่อมันทอแสง

แท้จริงนรกนั้นแน่นอนเป็นหนึ่งในความหายนะอันใหญ่หลวง

เพื่อเป็นการเตือนสำทับแก่มนุษย์

สำหรับผู้ที่ประสงค์ในหมู่พวกเจ้าจะรุดหน้า (ไปสู่ความดี) หรือจะรั้งท้าย (เพื่อกระทำความชั่ว)

แต่ละชีวิตย่อมถูกค้ำประกันกับสิ่งที่มันขวนขวายไป

ยกเว้นบรรดาผู้อยู่เบื้องขวา

อยู่ในสวนสวรรค์หลากหลาย พวกเขาจะไต่ถามซึ่งกันและกัน

เกี่ยวกับพวกที่กระทำความผิด

อะไรที่นำพวกท่านเข้าสู่กองไฟที่เผาไหม้

พวกเขากล่าวว่า เรามิได้อยู่ในหมู่ผู้ทำละหมาด

เรามิได้ให้อาหารแก่บรรดาผู้ขัดสน

และพวกเราเคยมั่วสุมอยู่กับพวกที่มั่วสุม

และเราเคยปฏิเสธวันแห่งการตอบแทน

จนกระทั่งความตายได้มาเยือนเรา

ดังนั้นการชะฟาอะฮฺของบรรดาผู้มีชะฟาอะฮฺจะไม่เกิดประโยชน์อันใดแก่พวกเขา

ดังนั้นเกิดอะไรขึ้นแก่พวกเขา โดยที่พวกเขาผินหลังออกห่างจากการเตือนสติ

ประหนึ่งว่าพวกเขาเป็นลาเปรียวที่ตื่นตระหนก

หนีจากเสือสิงห์

แท้จริงแล้วทุกคนในหมู่พวกเขาต้องการที่จะมีแผ่นกระดาษกางแผ่ยื่นมาให้แก่เขา

ไม่เลยทีเดียว ทว่า พวกเขาไม่เกรงกลัววันปรโลกต่างหาก

เปล่ามิได้ แท้จริงนั่นคือข้อเตือนสติ

ฉะนั้นผู้ใดประสงค์เขาก็จะจดจำรำลึกไว้

และพวกเขาจะไม่จดจำรำลึกได้ เว้นแต่อัลลอฮฺจะทรงประสงค์ พระองค์เท่านั้นคือพระเจ้าแห่งการยำเกรง และพระเจ้าแห่งการให้อภัย