Thai - Chapter 79 - An-Naziat

ขอสาบานด้วย (มลาอิกะฮฺ) ผู้ฉุดกระชาก (วิญญาณของผู้ปฏิเสธศรัทธา) อย่างแรง

ขอสาบานด้วย (มลาอิกะฮฺ) ผู้ชัก (วิญญาณของผู้ศรัทธา) อย่างแผ่วเบา

ขอสาบานด้วย (มลาอิกะฮฺ) ที่แหวกว่ายในท้องนภากาศ

แล้วพวกเขา (มลาอิกะฮฺ) ผู้รีบรุดหน้าไปอย่างว่องไว

แล้วพวกเขา (มลาอิกะฮฺ) ผู้บริหารกิจการ

วันซึ่งการเป่าสังข์ครั้งแรกทำให้สั่นสะเทือน

การเป่าสังข์ครั้งสองจะติดตามมา

ในวันนั้นดวงจิตทั้งหลายจะตระหนก

สายตาของพวกเขาจะละห้อย

พวกเขาจะกล่าวว่า พวกเราจะถูกให้กลับไปอยู่ในสภาพเดิมอีกกระนั้นหรือ

เมื่อเราได้กลายเป็นกระดูกที่ผุแล้วกระนั้นหรือ

พวกเขากล่าวว่า ถ้าเป็นเช่นนั้นก็เป็นการกลับไปที่ขาดทุน

ความจริงมันเป็นเพียงเสียงก้อนครั้งเดียวเท่านั้น

แล้วเมื่อนั้นพวกเขาก็จะออกมายังที่ราบโล่ง

เรื่องราวของมูซาได้มาถึงเจ้าแล้วมิใช่หรือ

ขณะที่พระเจ้าของเขาทรงเรียกเขาที่หว่างหุบเขาฏุวาอันบริสุทธิ์

เจ้าจงไปหาฟิรเอานฺ เพราะเขาละเมิดฝ่าฝืน

แล้วจงกล่าวว่า ท่านประสงค์จะซักฟอกไหม

และจะให้ฉันนำท่านไปสู่พระเจ้าของท่านไหม เพื่อท่านจะได้ยำเกรง

แล้วมูซาก็แสดงให้เขาเห็นสัญญาณอันยิ่งใหญ่

แต่เขาได้ปฏิเสธและดื้อรั้น

แล้วเขาก็ผินหลังกลับหนีออกไปอย่างเร็ว

แล้วเขาก็ได้เรียกชุมนุม แล้วประกาศออกไป

แล้วกล่าวว่า ฉันคือพระเจ้าสูงสุดของพวกท่าน

ดังนั้นอัลลอฮ์จึงคร่าเขาเป็นการลงโทษที่เป็นแบบอย่างทั้งในปรโลกและในโลกนี้

แท้จริงในการนี้ย่อมเป็นข้อเตือนใจสำหรับผู้ยำเกรงของอัลลอฮ์

พวกเจ้าลำบากยิ่งในการสร้างกระนั้นหรือ หรือว่าชั้นฟ้าที่พระองค์ทรงสร้างมัน

พระองค์ทรงยกให้มันสูงขึ้นแล้วทรง ทำให้มันสมบูรณ์

และทรงทำให้กลางคืนของมันมืดทึบ และทรงทำให้ความสว่างของมันออกมา

และหลังจากนั้นทรงทำให้แผ่นดินเป็นพื้นราบเรียบ

ทรงให้ออกมาจากแผ่นดินเป็นน้ำของมัน และทุ่งหญ้าของมัน

ส่วนเทือกเขานั้นทรงทำให้มันมั่นคง

ทั้งหมดนี้เป็นปัจจัยยังชีพสำหรับพวกเจ้า และสำหรับปศุสัตว์ของพวกเจ้า

ดังนั้นเมื่อความหายนะอันใหญ่หลวงได้เกิดขึ้น

เป็นวันที่มนุษย์จะนึกถึงสิ่งที่เขาได้ขวนขวายไว้

และนรกหรือเปลวไฟจะถูกเผยให้แก่ผู้ที่มองมัน

ส่วนผู้ที่ละเมิดฝ่าฝืนนั้น

และเขาได้เลือกเอาการมีชีวิตอยู่ในโลกนี้

ดังนั้นนรกหรือเปลวไฟคือที่พำนักของเขา

และส่วนผู้ที่หวาดหวั่นต่อการยืนเบื้องหน้าพระเจ้าของเขา และได้หน่วงเหนี่ยวจิตใจจากกิเลสต่ำ

ดังนั้นสวนสวรรค์ก็จะเป็นที่พำนักของเขา

พวกเขาจะถามเจ้าถึงยามอวสาน (วันกิยามะฮฺ) ว่า เมื่อใดเล่ามันจะเกิดขึ้น

ด้วยเหตุอันใดเจ้าจึงชอบกล่าวถึงมันนัก

ยังพระเจ้าของเจ้าเท่านั้นคือวาระสุดท้ายของมัน

ความจริงเจ้าเป็นแต่เพียงผู้ตักเตือนแก่คนที่หวาดหวั่นมัน (วันกิยามะฮฺ) เท่านั้น

วันที่พวกเขาจะเห็นมัน (วันกิยามะฮฺ) ประหนึ่งว่าพวกเขามิได้พำนักอยู่โลกนี้เว้นแต่เพียงชั่วครู่หนึ่งของยามเย็นและยามเช้าของมันเท่านั้น